เมื่อ ‘ความจริง’ ฉีกคุณออกเป็นสองซีก: บทบันทึกเชิญชวนจากผู้เขียน “ตามหา พุทธ”
สวัสดีครับ… ท่านผู้มีธรรมในหัวใจทุกท่าน
ในฐานะนักเขียนที่ใช้เวลาเฝ้ามองโลกและเฝ้ามองใจ ผมพบว่าเรากำลังอยู่ในยุคสมัยที่แปลกประหลาด ยุคสมัยที่ “ข้อมูล” ท่วมท้นจนแทบสำลัก แต่ “ความสงบเย็น” กลับเหือดแห้งอย่างน่าใจหาย เราอยู่ในยุคที่ทุกคนมี “ความจริง” เป็นของตนเอง… และเราพร้อมที่จะทำ “สงคราม” เพื่อปกป้อง “ความจริง” ชุดนั้น
สงคราม… ไม่ได้เกิดขึ้นแค่ในสนามรบที่ใช้ดินปืน แต่เกิดขึ้นทุกวินาทีบนหน้าจอโทรศัพท์ของเรา… ในห้องประชุม… ในวงสนทนา… และที่ร้ายกาจที่สุด… มันเกิดขึ้นใน “ใจ” ของเราเอง
นี่คือจุดเริ่มต้นของหนังสือที่ผมตั้งชื่อว่า “ตามหา พุทธ”
🌊 ความน่าสนใจ: เมื่อคุณต้องเลือกระหว่าง “แผนที่” ที่ขัดแย้งกัน
หลายปีที่ผ่านมา ผมเฝ้ามอง “สมรภูมิ” หนึ่งด้วยความสนใจและสังเวชใจ … นั่นคือประเด็นอันละเอียดอ่อนอย่างยิ่งว่าด้วย “พุทธอุบัติภูมิ” หรือสถานที่กำเนิดแห่งพระพุทธศาสนา
- ฝ่ายหนึ่ง คือ “แผนที่” ที่วิชาการตะวันตกได้รจนาไว้ … แผนที่ที่ทุกท่านคุ้นเคย… อินเดีย-เนปาล… แผนที่ที่ถูกรับรองด้วย “หลักฐานเชิงประจักษ์” และ “วิธีวิทยา” อันแข็งแกร่ง… แผนที่ที่มี “ใบเสร็จ” ชิ้นสำคัญอย่าง “เสาอโศก” ยืนยัน
- อีกฝ่ายหนึ่ง คือ “ลายแทง” แห่งตำนานและคำครูบาอาจารย์ที่สืบทอดกัน … ลายแทงที่ซ่อนอยู่ในแผ่นดินสุวรรณภูมิ… ลายแทงที่กระซิบผ่านหลักฐานท้องถิ่น คัมภีร์ใบลาน และ “ความจริง” ที่ถูกลืม
คำถามคือ… หาก “ความจริง” สองชุดนี้… ซึ่งต่างก็มี “เหตุผล” และ “ศรัทธา” อันหนักแน่นรองรับ… มันเกิด “ปะทะ” กัน คุณ… ในฐานะพุทธบริษัท… จะ “เลือก” เชื่อแผนที่ฉบับไหน?
และคำถามที่สำคัญกว่านั้น… คุณเคยสังเกตหรือไม่ว่า… ทันทีที่คุณ “เลือก”… ทันทีที่คุณ “ปักธง” ว่าฝ่ายใดถูกหรือผิด… “ความทุกข์” ก็ได้เกิดขึ้นแล้ว?
หนังสือ “ตามหา พุทธ” หาใช่วิทยานิพนธ์ทางประวัติศาสตร์ที่มุ่งชี้ขาดความจริง ผมไม่ได้มาเพื่อบอกท่านว่า “อินเดีย” หรือ “ไทย” คือคำตอบที่ถูกต้อง ผมไม่มีปัญญาและความสามารถถึงเพียงนั้น
หากแต่หนังสือเล่มนี้… คือ “นิยายธรรมะ” ที่มุ่งส่องสะท้อน “ความจริงของจิตใจ”
ความน่าสนใจของมัน… ไม่ได้อยู่ที่ “คำตอบ” ว่าพุทธภูมิอยู่ที่ไหน… แต่อยู่ที่ “การเดินทาง” ของตัวละคร “ธรรมวิทย์” … ชายหนุ่มผู้เปรียบประดุจกระจกสะท้อนใจของเรา … ชายผู้ต้อง “แหลกสลาย” ลง… ท่ามกลาง “สมรภูมิแห่งเหตุผล”
นี่คือหนังสือ… ที่จะชวนท่านเฝ้าดู “สภาวะแห่งการยึดมั่น” (ทิฏฐุปาทาน) ชวนท่านมองดู “ความทุกข์” ที่เกิดขึ้นจากการปะทะกันของความจริงคนละชุด
📖 สรุปเนื้อหาสำคัญ: การเดินทางผ่านสามสมรภูมิแห่งศรัทธา
เพื่อเชื้อเชิญให้ท่านก้าวไปบนการเดินทางสายนี้ ผมขออนุญาตเล่าถึง “สมรภูมิ” ทั้งสาม… ที่ตัวละครเอกของเรา “ธรรมวิทย์” ต้องเผชิญ และบางที… อาจเป็นสมรภูมิเดียวกับที่ท่าน… กำลังเผชิญอยู่เงียบๆ ในใจ
1. สมรภูมิที่หนึ่ง: “ศรัทธาแห่งรากเหง้า” (โลกของลุงอินและเชิด)
“ธรรมวิทย์” คือสถาปนิกหนุ่มผู้ประสบความสำเร็จ … เขาคือตัวแทนของโลกยุคใหม่ … เขาบูชา “ตรรกะ” และ “ข้อมูลเชิงประจักษ์” เขา “เกลียด” ที่สุด… คือเสียงที่ไร้เหตุผล
การเดินทางของเขาเริ่มต้น… เมื่อเขากลับมายังเรือนไทยเก่าของคุณปู่ที่ไพรณบุรี … ดินแดนที่เขาเคย “หนี” ออกมา เพราะเต็มไปด้วย “เรื่องเล่า” และความงมงาย
ที่นั่น… เขาได้พบกับ “ลายแทง” โบราณ และ “คัมภีร์ใบลาน” ที่คุณปู่ทิ้งไว้ให้ มันเป็นเพียง “ศิลปวัตถุ” ในสายตาเขา จนกระทั่ง… “ลายแทง” นั้น… นำเขาไปสู่การค้นพบ “เศษภาชนะดินเผา” โบราณ ณ วัดร้างท้ายหมู่บ้าน … ใน “จุด” ที่ตรงกับลายแทงอย่างไม่น่าเชื่อ!
ณ ที่นั้น… เขาได้ปะทะกับ “ลุงอิน” (ปราชญ์ชาวบ้าน) และ “เชิด” (คนรุ่นใหม่ผู้รักรากเหง้า) ทั้งคู่ประกาศก้องว่า… นี่คือ “หลักฐาน” ที่ยืนยัน “ตำนาน” ท้องถิ่น … ว่าแผ่นดินไพรณบุรี… แท้จริงคือ “ชมพูทวีป” … คือสถานที่ที่ “พระพุทธองค์” เคยเสด็จมา!
ธรรมวิทย์… ผู้ยึดมั่นในเหตุผล… ถูก “เสียงที่ไร้เหตุผล” ที่เขาเกลียดที่สุด… “ตบหน้า” … ด้วยหลักฐานที่อยู่ในมือเขาเอง
2. สมรภูมิที่สอง: “ศรัทธาแห่งเหตุผล” (โลกของ ดร. สุเมธ และ นิติ)
ธรรมวิทย์ “หนี” เขากลับไปหา “โลก” ของเขาในกรุงเทพฯ … เขานำเรื่องนี้ไปปรึกษา “ศาสตราจารย์ ดร. สุเมธ” … “ยักษ์ใหญ่” แห่งวงการประวัติศาสตร์… ผู้มอบ “แว่นตาแห่งเหตุผล” ให้เขาสวมใส่
ดร. สุเมธ และ “นิติ” (ลูกศิษย์ก้นกุฏิ) คือตัวแทนของ “วิชาการกระแสหลัก” (Academia) พวกเขาหัวเราะเยาะ “ลายแทง” นั้น และอธิบายอย่างชัดเจนว่า… “ประวัติศาสตร์” กับ “ตำนาน” มันเดินคนละเส้นทางกัน
ประวัติศาสตร์… ต้องเกิดจาก “วิธีวิทยา” … การขุดค้นที่บันทึก “ชั้นดิน” … การอ่าน “จารึกศาสตร์” … และการ “อ้างอิงข้ามวัฒนธรรม” จากบันทึกของพระถังซัมจั๋ง
และที่สำคัญที่สุด… ดร. สุเมธ ได้ยื่น “ใบเสร็จ” ที่ปิดทุกข้อโต้แย้ง… “เสาอโศก” … หลักฐานที่เป็นหิน… ที่สลักไว้ชัดเจน ณ ลุมพินี ว่า “…ณ ที่นี้ องค์ศากยมุนีได้ประสูติแล้ว” นี่คือ “ฉันทามติ” (Consensus) ของโลก
ธรรมวิทย์ “โล่งใจ” เขากลับมา “สะอาด” และ “มีเหตุผล” อีกครั้ง … แต่… สายตาของ “สถาปนิก” … มันกลับอด “ทำงาน” ไม่ได้… เขาสังเกตเห็นว่า “ลายแทง” ของคุณปู่นั้น… มัน “แม่นยำ” … แม่นยำเกินไป… เกินกว่าจะเป็นจินตนาการ
3. สมรภูมิที่สาม: “ศรัทธาแห่งญาณทัสสนะ” (โลกของแม่ชีแก้ว)
เมื่อธรรมวิทย์กลับไปไพรณบุรีอีกครั้ง… เขากลับพบ “กองทัพ” ที่สาม… กองทัพที่น่าหวาดหวั่นที่สุด
“คุณหญิงอรทัย” … มหาเศรษฐีสายบุญ … และ “แม่ชีแก้ว” … นักปฏิบัติธรรมผู้มี “ญาณทัสสนะ” … ได้เข้ามาในพื้นที่วัดร้าง… และกำลัง “ก่อสร้าง” วิหาร!
ธรรมวิทย์พยายามใช้ “กฎหมายกรมศิลปากร” และ “เหตุผล” ของ ดร. สุเมธ เข้าโต้แย้ง… แต่ทั้งหมดนั้น… ไร้ความหมาย… เมื่ออยู่ต่อหน้า “ศรัทธา” ของคุณหญิง… ที่เกิดจาก “นิมิต”
และที่นั่น… เขาได้เผชิญหน้ากับ “แม่ชีแก้ว” … ผู้ซึ่งทำลาย “โลก” ของเขาทั้งสองใบลงในพริบตา… แม่ชีแก้วกล่าวถึง “สมรภูมิ” ที่เขากำลังเผชิญ… ด้วยคำพูดที่คมกริบ:
- ต่อโลกของ ดร. สุเมธ (เหตุผล/Academia): “เขามอง ‘เงา’ ของดวงจันทร์… ที่สะท้อนอยู่ใน ‘ถ้วยน้ำชา’ ที่คนอังกฤษชงไว้ให้”
- ต่อโลกของ ลุงอิน (รากเหง้า/Tradition): “เขามอง ‘เงา’ … ที่สะท้อนอยู่ใน ‘บ่อน้ำ’ เก่าแก่ของบรรพบุรุษ… น้ำในบ่อนั้น… ขุ่น”
เมื่อธรรมวิทย์ถามว่า แล้วแม่ชีมองอะไร… ท่านเพียงตอบว่า… “อาตมา… ไม่ได้มอง ‘เงา’ … อาตมามอง… ‘ดวงจันทร์’”
🌪️ จุดแตกสลาย: เมื่อ “ความจริง” สองชุดอยู่ร่วมกันไม่ได้
ณ จุดนี้… ธรรมวิทย์ได้ก้าวเข้าสู่ “ความขัดแย้งเชิงตรรกะ” (Logical Paradox) อย่างสมบูรณ์
เขาตัดสินใจ “พิสูจน์” ด้วยตัวเอง… เขาใช้เครื่องมือสถาปนิก… GPS, เข็มทิศ, ภาพถ่ายดาวเทียม … เพื่อ “จับผิด” ลายแทงของคุณปู่…
…และผลลัพธ์ก็คือ… “ลายแทงของคุณปู่… ‘แม่นยำ’ กว่าภาพถ่ายดาวเทียม!”
ทุกจุดอ้างอิง… “ผาอ้าปากเสือ” , “ห้วยแห้ง” , “เขาคชสาร” (ช้างชูงวง) ที่จะเห็นได้จาก “พิกัดเดียว” เท่านั้น … มัน “จริง” ทั้งหมด! และ “จุดสุดท้าย” ที่ลายแทงระบุ… ก็คือ “ศาลาอาสนะ” … จุดเดียวกับที่ “เชิด” ขุดพบ “เศษดินเผา” พอดี!
บัดนี้… ธรรมวิทย์กำลังเผชิญหน้ากับอสุรกายทางปัญญา:
- ความจริง A: วิชาการกระแสหลัก (ดร. สุเมธ) พิสูจน์แล้วว่าพุทธภูมิอยู่ที่อินเดีย
- ความจริง B: ลายแทง (ที่อ้างอิงตำนานพุทธภูมิในไทย) พิสูจน์แล้วว่าเป็นจริงทางภูมิศาสตร์อย่างแม่นยำ
“ความจริง A” … กับ “ความจริง B” … มัน “อยู่ร่วมกัน” ไม่ได้!
ถ้า B จริง… แสดงว่า A ต้อง “ผิด” … แสดงว่า “เสาอโศก” ต้อง “ผิด” … แสดงว่า “ตำราทั้งโลกร้อยกว่าปี” … ต้อง “ผิด” !
ธรรมวิทย์ดำดิ่งลงไปใน “โลกนอกกระแส” … เขาค้นคว้าเรื่อง “อเล็กซานเดอร์ คันนิงแฮม” … เขาพบข้อกล่าวหาว่านี่คือ “ประดิษฐกรรมแห่งจักรวรรดิ” (British Re-invention) … เขาพบข้อสงสัยว่า “เสาอโศก” อาจเป็นของ “ศาสนาเชน” (Jainism) … เขาพบว่าบันทึกของ “หลวงจีนฟาเหียน” ก็ “ไม่ตรง” กับที่คันนิงแฮม “ค้นพบ”
เขา… ผู้บูชาเหตุผล… ได้นำ “เหตุผล” นี้ กลับไป “หักล้าง” อาจารย์ของเขา … และเขาก็ถูก “ขับไล่” … ถูกตราหน้าว่าเป็นพวก “ทฤษฎีสมคบคิด” … “คลั่งชาติ” … และ “ทรยศ” ต่อหลักการเหตุผล
ณ วัดร้างท้ายหมู่บ้าน… สมรภูมิสุดท้ายได้อุบัติขึ้น… เมื่อทั้งสามกองทัพ (นิติ-เหตุผล, เชิด-รากเหง้า, คุณหญิง-ศรัทธา) มาประจันหน้ากัน … และบีบให้ธรรมวิทย์ “เลือกข้าง”
และนั่นคือจุดที่เขา… “แตกสลาย”
เขาหัวเราะ… และตะโกนใส่หน้าพวกเขาทุกคน… ว่า “พวกคุณมัน ‘ตาบอด’ กันหมด!”
…และนั่นคือวินาที… ที่ “แม่ชีแก้ว” … ลืมตาขึ้น… แล้วถามเขาด้วยเสียงที่แหบเบา… แต่ดังทะลุจักรวาล…
“แล้วเธอเล่า…” “…’เห็น … หรือยัง?”
ธรรมวิทย์… ตระหนักว่า… ท่ามกลางคน “ตาบอด” ทั้งหมดที่เขากล่าวหา… ตัวเขาเอง… คือผู้ที่ “บอดสนิท” … ยิ่งกว่าใคร
🌿 คุณค่าของหนังสือ: “ศรพิษ” และ “การถอนพิษ”
นี่คือ “คืนที่มืดมิดที่สุด” ของธรรมวิทย์ … เขากลับไปที่เรือนคุณปู่… พ่ายแพ้… สิ้นศรัทธาในทุกสิ่ง… ทั้งเหตุผล, ตำนาน, และญาณทัสสนะ … เขากำลังจม “นรก” … ที่สร้างขึ้นจาก “ปัญญา” ของเขาเอง … เขารู้แล้วว่า “ศัตรู” ที่แท้จริง… ไม่ใช่แผนที่ฉบับไหน… แต่คือ “ทิฏฐุปาทาน” … ความยึดมั่นถือมั่นในความเห็น… ที่เป็นดั่ง “ยาพิษ”
และในความมืดมิดนั้น… เขาจำคำของคุณปู่ได้… ถึง “หมอรักษาใจ” … พระฝรั่ง… อดีต “ศัลยแพทย์หัวใจ” … ที่ “สำนักสงฆ์ริมเขา” จังหวัดเลย
เขาเดินทางไป… ไม่ใช่เพื่อถามว่า “อินเดีย หรือ ไทย?” … เขาไป… ในฐานะ “คนไข้” … เพื่อขอให้ “หมอ” … ช่วย “ถอนศรพิษ” ที่ปักอกเขาออกที
ณ ที่นั้น… “หลวงพ่อริมเขา”… ก็ได้มอบ “ธรรมโอสถ” … ที่เป็น “หัวใจ” ของหนังสือเล่มนี้
ท่านได้เล่า “อุปมาเรื่องศรพิษ” (The Parable of the Poisoned Arrow)… ท่านชี้ว่า “ธรรมวิทย์” … คือชายที่ถูก “ลูกศรอาบยาพิษ” (ความทุกข์) ปักที่กลางอก … เขากำลังจะ “ตาย” … แต่แทนที่เขาจะร้องขอให้ “ถอน” ลูกศร… เขากลับมัวแต่วุ่นวายกับการ “ตั้งคำถาม” ว่า… “ลูกศรดอกนี้… มันถูกยิงมาจาก ‘อินเดีย’ … หรือมันถูกยิงมาจาก ‘ประเทศไทย’ ?”
หลวงพ่อถามเขาว่า… “โยมคิดว่า… บุรุษผู้นั้น….จะมีชีวิตรอด… เพื่อฟัง ‘คำตอบ’ ที่เขาต้องการหรือไม่?”
นี่คือ “คุณค่า” ที่ผมปรารถนาจะมอบให้ท่านผู้อ่านครับ…
คุณค่า… คือการ “ถอนพิษ” ก่อน… ก่อนที่จะไปตามหา “ที่มา” ของลูกศร
หลวงพ่อริมเขา… ไม่ได้ “ห้าม” ธรรมวิทย์ไม่ให้ค้นหาความจริง… แต่ท่าน “สอน” … ให้เขากลับมา “รักษา” แผลที่กำลังเน่าเฟะในใจ… ด้วย “ลมหายใจแห่งปัจจุบัน” … ท่านสอนให้เขา “เฝ้าดู” ความคิด (การจราจร) … จาก “ระเบียง” (ลมหายใจ) … ท่านสอนให้เขา “กวาดใบไม้” (ความคิดที่ร่วงหล่น) … ทีละใบ… ทีละใบ
และที่สำคัญที่สุด… หลวงพ่อได้มอบ “แผนที่” ฉบับใหม่… ที่ยุติทุกสงคราม… ท่านได้ “นิยาม” สังเวชนียสถานที่แท้จริง… ว่ามันไม่ได้อยู่บน “แผ่นดิน” … แต่อยู่ใน “แผ่นดินใจ”:
- ลุมพินี (ที่ประสูติ): คือทุกขณะที่ “สติ” ในใจของเราได้ “ประสูติ” ขึ้น
- พุทธคยา (ที่ตรัสรู้): คือทุกขณะที่ “ปัญญา” ของเรา “ตรัสรู้” เห็นความจริง
- สารนาถ (ที่แสดงธรรม): คือทุกขณะที่เรา “น้อมนำมรรค” มาใช้ในชีวิต
- กุสินารา (ที่ปรินิพพาน): คือทุกขณะที่ “กิเลส” ในใจของเรา… “ดับ” ลง
และในบทสุดท้าย… “ธรรมวิทย์” … ผู้ถูก “ถอนพิษ” แล้ว… ก็ได้เดินทางกลับไปยัง “สมรภูมิ” เดิม … เขากลับไป… ไม่ใช่เพื่อ “รบ” … แต่เพื่อ “กราบขอขมา” … เขากลับไป “ให้เกียรติ” แผนที่ทุกฉบับ… และกลับไป “กวาดใบไม้” … ท่ามกลางความขัดแย้งนั้น… อย่าง “สงบเย็น”
เขา “เห็น” แล้ว… ไม่ใช่ว่า “อินเดีย หรือ ไทย?” … แต่เขา “เห็น” … “ลมหายใจ” ของเขาเอง …และนั่นแหละ… คือ “ดวงจันทร์” … ที่แม่ชีแก้วพยายามชี้ให้ดู
🤍 เชิญชวน… ให้ “วาง” แผนที่ทุกฉบับลง
ท่านผู้อ่านที่รักครับ…
ผมขอยืนยันอีกครั้ง… หนังสือเล่มนี้… มิได้มีเจตนาแม้เพียงน้อยนิดที่จะ “ปรามาส” พระเกียรติคุณของพระองค์ … หรือ “หักล้าง” ความเชื่อของฝ่ายใด
ผมเพียงแค่อยากชวนท่าน… เดินทางไปกับ “ธรรมวิทย์” หากท่าน… เคยรู้สึกสับสน… หากท่าน… เคยรู้สึกว่า “ความรู้” ที่ท่านมี… มัน “หนัก” จนเดินไม่ไหว… หากท่าน… เคยเหนื่อยล้า… กับ “สมรภูมิแห่งเหตุผล”… หากท่าน… กำลังถูก “ความจริง” สองชุด… ฉีกทึ้งหัวใจ…
ผมขอเชิญท่าน… จงอ่านหนังสือเล่มนี้… ในฐานะ “นักเดินทาง” ผู้ร่วมแสวงหา… มิใช่ในฐานะ “ผู้พิพากษา” ผู้ถือธงแห่งชัยชนะ
เพราะ “แก่นแท้” ที่เราตามหานั้น… อาจไม่ได้อยู่บน “แผ่นดิน” ใดเลย… แต่อยู่ใน “แผ่นดินใจ” ที่สงบเย็น… อันเกิดจากการ “วาง” แผนที่ทุกฉบับลง
หนังสือ “ตามหา พุทธ” เล่มนี้… เป็นหนังสือฟรี จำนวน 100 หน้า (ฉบับ e-book) ผม… “พิพัฒน์ธรรม” … ขอมอบ “นิยายธรรมะ” เล่มนี้… ให้เป็น “ไม้กวาด” … ที่อาจช่วยให้ท่านได้ “กวาดใบไม้” ในใจของท่านเอง… ไม่มาก… ก็น้อย
บัดนี้… การเดินทางเพื่อ “ตามหา พุทธ” … ของท่าน… กำลังจะเริ่มขึ้นแล้ว
(ท่านสามารถดาวน์โหลดหนังสือ “ตามหา พุทธ” ฉบับ e-book (PDF) ได้ฟรี… ที่ Link ด้านล่างนี้)
พิพัฒน์ธรรม หนังสือธรรม 
ใส่ความเห็น