ในตรอกเล็กกลางเมืองเก่า มีตึกแถวชำรุดหลังหนึ่งที่ภายในยังคงอบอวลด้วยกลิ่นหอมของกาแฟทุกเช้า พ่อหมาย ชายวัยแปดสิบกว่าผู้ใช้ชีวิตเรียบง่ายกับร้านกาแฟเล็กๆ ที่ชื่อว่า “พอเพียง” ยังคงตื่นขึ้นมาในยามรุ่งสาง กราบหมอนเก่าในห้องนอนเล็กที่มีเพียงปฏิทินเก่าและรูปภรรยาผู้ล่วงลับ ก่อนจะก้าวลงบันไดไม้เสียงเอี๊ยดอ๊าดไปเปิดร้านเล็กๆ ที่เขาเฝ้าดูแลมาตลอดชีวิตหนังสือ พอเพียง ร้านกาแฟของพ่อ ร้านกาแฟของเขาไม่ได้มีเครื่องชงหรูหรา แต่มีเตาถ่าน โถบดมือ และถุงผ้าสำหรับกรอง กาแฟที่หยดลงในเหยือกทีละติ๋งเปรียบเหมือนจังหวะของชีวิตที่ไม่เคยเร่งร้อน กลายเป็นสัญลักษณ์แห่งความหวังและการเริ่มต้นใหม่ของทุกวัน

เสียงเก้าอี้ไม้และการสนทนาของลูกค้าประจำค่อยๆ เติมชีวิตชีวาให้กับร้าน ทุกคนต่างชื่นชมรสกาแฟที่ไม่เปลี่ยนแปลงมาหลายสิบปี และชื่นชมคำพูดเรียบง่ายของพ่อหมายที่ว่า “กาแฟที่ดีไม่ได้อยู่ที่เมล็ดพันธุ์ราคาแพงที่สุด แต่อยู่ที่ความใส่ใจ… ชีวิตก็เหมือนกัน”หนังสือ พอเพียง ร้านกาแฟของพ่อ สำหรับเขา ร้านนี้ไม่ใช่เพียงที่ทำมาหากิน แต่เป็นหัวใจของชุมชนที่ผูกพันกันมาชั่วชีวิต

แต่โลกภายนอกกลับหมุนไปอย่างรวดเร็ว ลูกทั้งสามของพ่อหมายเติบโตขึ้นและใช้ชีวิตแตกต่างกันอย่างสิ้นเชิง ธีระ ลูกชายคนโตจมอยู่กับหนี้สินและแรงกดดันทางการเงินจนมองว่าการขายที่ดินและร้านกาแฟคือทางออกเดียว แพรวา ลูกสาวคนกลางประสบความสำเร็จในหน้าที่การงานแต่กลับว่างเปล่าในใจ จึงหวนกลับมาหาความอบอุ่นจากบ้าน พลอยใส ลูกสาวคนเล็กเต็มไปด้วยความฝันตามสังคมสมัยใหม่ที่อยากมีคอนโดหรูและชีวิตสะดวกสบาย จนเห็นว่าร้านกาแฟเก่าๆ เป็นเพียงภาระหนังสือ พอเพียง ร้านกาแฟของพ่อ ความคิดของลูกทั้งสามสะท้อนโลกสามใบที่แตกต่าง และเมื่อเสียงจากพ่อดังขึ้นเรียกให้กลับมาพบกันในร้าน ความจริงอันหนักอึ้งก็ปรากฏ

นายทุนผู้มาเยือนพร้อมตัวเลขมหาศาลในใบเสนอราคาทำให้บรรยากาศในร้านพอเพียงเต็มไปด้วยแรงกดดัน ลูกๆ เห็นว่าการขายคือหนทางสู่ชีวิตที่ดี แต่พ่อหมายกลับนิ่งสงบ เขาไม่ได้หลงใหลในตัวเลขนั้น หากแต่ชั่งน้ำหนักคุณค่าที่เงินไม่อาจซื้อได้หนังสือ พอเพียง ร้านกาแฟของพ่อ เสียงโต้เถียงในวันเสาร์อันเงียบงันระหว่างลูกทั้งสามกลายเป็นพายุในถ้วยกาแฟ ลูกสองคนเดินออกจากร้านด้วยความโกรธและผิดหวัง เหลือเพียงแพรวาที่นั่งอยู่ข้างพ่อด้วยความเข้าใจ

แล้วความสูญเสียก็เดินทางมาเคาะประตูชีวิตเมื่อเพื่อนเก่าอย่างลุงชมจากไป เก้าอี้ที่ว่างลงในร้านกลายเป็นสัญลักษณ์ของสัจธรรม พ่อหมายสอนแพรวาว่าความเสียใจไม่ได้มีเพียงน้ำตา แต่คือการยอมรับความจริงและเก็บเกี่ยวความทรงจำดีๆ ไว้ ความตายไม่ใช่สิ่งที่หลีกเลี่ยงได้ แต่เป็นครูผู้เตือนใจถึง “อนิจจัง”หนังสือ พอเพียง ร้านกาแฟของพ่อ ความสงบนิ่งของพ่อไม่ใช่เพราะหัวใจด้านชา แต่เพราะเข้าใจและโอบรับความเปลี่ยนแปลงอย่างลึกซึ้ง

ร้านกาแฟยังคงเป็นศูนย์กลางของชุมชน เพื่อนบ้านต่างกระซิบถามไถ่และห่วงใยว่าจะยืนหยัดต่อสู้กับนายทุนได้หรือไม่ บางคนเองก็เผชิญแรงล่อลวงจากเงินก้อนโตเช่นกัน แต่หลายเสียงต่างยืนยันว่า หากไม่มีร้านพ่อหมาย ตรอกนี้ก็จะสูญเสียหัวใจไปด้วยหนังสือ พอเพียง ร้านกาแฟของพ่อ ความสัมพันธ์ที่เรียบง่ายระหว่างผู้คน กลายเป็นพลังเงียบๆ ที่ช่วยประคองให้ร้านพอเพียงยังคงยืนหยัด

บทเรียนที่พ่อหมายมอบให้ลูกๆ และชุมชนไม่ใช่เพียงการรักษาร้านกาแฟเก่า แต่คือการรักษารากเหง้าและคุณค่าที่แท้จริงของชีวิต เขาเชื่อว่าเงินซื้อความสะดวกสบายได้ แต่ไม่อาจซื้อความทรงจำ ความผูกพัน และความหมายที่สั่งสมมาทั้งชีวิตได้ การยืนอยู่ท่ามกลางพายุด้วยหัวใจที่พอเพียงจึงเป็นชัยชนะที่ยิ่งใหญ่ที่สุด

เมื่อเรื่องราวดำเนินไป ลูกๆ ได้เรียนรู้บทเรียนจากทั้งความขัดแย้งและความสูญเสีย จนในที่สุดได้กลับมาโอบกอดกันใหม่ในนามของครอบครัว วันที่ถ้วยกาแฟที่ชื่อว่า “ขอโทษ” ถูกยกขึ้น เสียงสะอื้นและรอยยิ้มผสานกันเป็นเครื่องยืนยันว่าความรักสำคัญกว่าเงินทองหนังสือ พอเพียง ร้านกาแฟของพ่อ และเมื่อถึงวันที่ครอบครัวรวมตัวพร้อมหน้าอีกครั้ง ร้านกาแฟพอเพียงก็ไม่ใช่เพียงธุรกิจเล็กๆ แต่กลายเป็นสัญลักษณ์ของความเข้าใจ ความรัก และความหมายของการใช้ชีวิตอย่างแท้จริง

ท้ายที่สุด พ่อหมายไม่เพียงทิ้งร้านกาแฟไว้ให้ลูกหลาน แต่ยังทิ้งปรัชญาแห่งความพอเพียงที่ถูกกลั่นออกจากถ่านไฟ กาแฟหอม และรอยยิ้มของเพื่อนบ้านทุกเช้าไว้ให้สังคม ร้านเล็กๆ แห่งนี้คือบทกวีเงียบๆ ที่บอกเราว่า ความสุขแท้จริงไม่ต้องแสวงหาที่ใดไกล แต่อยู่ในถ้วยกาแฟที่ชงด้วยใจพอเพียงทุกเช้า

Download หนังสือ Pdf ที่ Link