เขียนโดย พิพัฒน์ธรรม
ณ มหานครสังสาระ…ที่ซึ่งสนธยาโรยตัวอยู่ชั่วนิรันดร์
ฝนกรดโปรยสายลงมาเป็นม่านน้ำสีขุ่น ชะล้างฝุ่นพิษและเขม่าควันออกจากผนังกระจกของตึกระฟ้าที่เสียดแทงขึ้นไปในหมู่เมฆสีเทาอมม่วง แสงนีออนและโฮโลแกรมโฆษณาขนาดมหึมาฉายวูบวาบราวกับบาดแผลเรืองแสงในความมืดมิด สะท้อนลงบนพื้นถนนสังเคราะห์ที่เปียกชื้นเหมือนคราบน้ำมันบนผืนน้ำเน่า นี่คือโลกที่เรากำลังจะก้าวเข้าไป…โลกในนวนิยายไซไฟ-ธรรมะสุดล้ำลึก
“ผู้โดยสารขบวนสุดท้าย” โดย พิพัฒน์ธรรม ที่จะพาเราเดินทางข้ามผ่านซากปรักหักพังของเทคโนโลยีและจิตวิญญาณ เพื่อตั้งคำถามที่ยิ่งใหญ่และสำคัญที่สุด: ท่ามกลางโลกที่วัดคุณค่าของมนุษย์ด้วย “เครดิตกรรม” และหยิบยื่น “ความสุขสำเร็จรูป” ให้บริโภคไม่สิ้นสุด…อิสรภาพที่แท้จริงนั้นอยู่ที่ไหน? และ “นครวิมุตติ” เมืองในตำนานที่ทุกคนใฝ่ฝันถึงนั้น…มีอยู่จริงหรือไม่?
หนังสือเล่มนี้ไม่ใช่เพียงเรื่องราวการผจญภัยในโลกอนาคต แต่คือ “อุปมา” อันแยบคายของสังสารวัฏที่เราทุกคนต่างเวียนว่ายอยู่ คือการเดินทางของจิตวิญญาณที่สิ้นหวัง เหนื่อยล้า และแตกสลาย ที่กำลังมองหา “ขบวนรถไฟเที่ยวสุดท้าย” ที่จะนำพาตนเองให้พ้นไปจากความทุกข์
บทความนี้จะทำหน้าที่เป็น “ตั๋วโดยสาร” ใบแรก เชิญชวนให้ท่านได้ลองก้าวขึ้นสู่ชานชาลา เพื่อสัมผัสกับบรรยากาศ เรื่องราว และตัวละครที่เปรียบเสมือนภาพสะท้อนของพวกเราทุกคน และท้ายที่สุด ขอเชิญชวนให้ท่านดาวน์โหลดหนังสือเล่มนี้ซึ่งผู้เขียนได้มอบให้เป็นธรรมทานในรูปแบบ e-book ที่สามารถดาวน์โหลดได้ฟรี เพื่อร่วมออกเดินทางไปกับ “ผู้โดยสารขบวนสุดท้าย” และค้นหาคำตอบว่า…ปลายทางของรถไฟสายนี้อยู่ที่ใดกันแน่
มหานครสังสาระ: เมื่อชีวิตถูกควบคุมด้วย “เครดิตกรรม”
มหานครสังสาระคือสุดยอดแห่งความสำเร็จทางเทคโนโลยี แต่ในขณะเดียวกันก็คือความล้มเหลวทางจิตวิญญาณอย่างสมบูรณ์ ที่นี่…ชีวิตของทุกคนถูกควบคุมโดยระบบกลางผ่าน “พอร์ตชีวภาพ” ที่ติดอยู่บนข้อมือ คุณค่าของความเป็นมนุษย์ถูกวัดด้วยตัวเลขที่เรียกว่า
“เครดิตกรรม” ซึ่งจะเพิ่มขึ้นหรือลดลงตามประสิทธิภาพในการผลิตและพฤติกรรมที่สอดคล้องกับระบบ ความคิดเชิงลบจะถูกตรวจสอบและลงโทษ และสถานะทางสังคมก็ขึ้นอยู่กับตัวเลขนี้โดยสิ้นเชิง
ท่ามกลางกระแสธารแห่งเรือนร่างนิรนามที่ไหลบ่าไปตามทางเดินลอยฟ้า ผู้คนต่างก้มหน้าก้มตาจ้องมองพอร์ตของตนเองด้วยความหวาดวิตก โฮโลแกรมโฆษณาขนาดมหึมาตะโกนขายความสุขสำเร็จรูป… “ซอมนัส-โซดา” ที่ช่วยลบเลือนความทรงจำแย่ๆ หรือ “บลิส-วีอาร์” โลกเสมือนจริงที่ทุกคนเป็นราชา นี่คือบทสวดประจำเมือง…บทสวดที่เชื้อเชิญให้ลืม ให้หลบหนี ให้บริโภคเพื่อกลบฝังความทุกข์ที่แท้จริง
และในมุมอับที่สุดของเมือง ณ “ย่านรางร้าง” ที่ซึ่งซากรางรถไฟผุพังราวกับโครงกระดูกของอสูรกาย คือที่พักพิงสุดท้ายของเหล่าผู้ที่เครดิตกรรมใกล้จะหมดลง ที่ร้านก๋วยเตี๋ยวไร้ชื่อซึ่งซ่อนตัวอยู่หลังม่านพลาสติกขุ่นมัวแห่งนั้นเอง ที่ “ตำนาน” เพียงหนึ่งเดียวที่ยังหล่อเลี้ยงหัวใจของผู้สิ้นหวังได้ถูกเล่าขานขึ้น…ตำนานของ
“รถไฟสายมรรคา” และ “นครวิมุตติ” เมืองในฝันที่ซึ่งมนุษย์จะได้เป็นอิสระอย่างแท้จริง
แต่แล้วความหวังนั้นก็ถูกดับลงด้วยเสียงของ
ภพ ชายผู้หวนคืนจากขบวนรถไฟที่ 11 เขาเล่าถึงความทุกข์ทรมานที่แท้จริงบนรถไฟขบวนนั้น…ความอึดอัด, ความหิวโหย, และความว่างเปล่าที่กัดกินจิตใจยิ่งกว่านรกในมหานครแห่งนี้ “จำคำข้าไว้… ความสุขจอมปลอมในเมืองนี้ ยังดีกว่าความทุกข์ทรมานของจริงบนเส้นทางที่ไม่รู้จบนั้น” คำพูดของเขาคือค้อนปอนด์ที่ทุบทำลายศรัทธาของผู้คนจนแหลกลาญ ทิ้งไว้เพียงคำถามที่ไร้คำตอบ…แล้วเราควรจะเลือกเชื่อสิ่งใด?
ผู้โดยสารผู้แตกสลาย: เศษซากแห่งความทะยานอยาก
หนังสือ “ผู้โดยสารขบวนสุดท้าย” ไม่ได้เล่าเรื่องผ่านตัวละครเอกเพียงคนเดียว แต่ได้พาเราไปสำรวจชีวิตของผู้คนหลากหลายที่ต่างก็กำลังจะถูกมหานครแห่งนี้บดขยี้ พวกเขาคือภาพแทนของ “กิเลส” และ “ความทุกข์” ในรูปแบบต่างๆ ที่เราทุกคนต่างก็มีซ่อนอยู่ในใจ
อนล: ผู้พ่ายแพ้จากบัลลังก์แห่งความโลภ
อนล เคยเป็นราชาแห่งโลกธุรกิจ เขาคืออัจฉริยะผู้หยั่งรู้ทุกความเคลื่อนไหวของระบบเครดิตกรรม และใช้มันเป็นบันไดไต่เต้าขึ้นสู่จุดสูงสุด แต่เพียงการเดิมพันที่ผิดพลาดครั้งเดียว…ระบบที่เขาเคยบูชาก็ตัดสินว่าเขา “ไร้ค่า” และเขี่ยเขาทิ้งราวกับขยะอิเล็กทรอนิกส์ ความรู้สึกที่กัดกินอนลอยู่ไม่ใช่ความเสียใจ แต่คือ
“ความแค้น” ที่มีต่อ วิธวินท์ คู่แข่งตลอดกาลของเขา
แต่แล้วโชคชะตาก็เล่นตลก…ในตรอกอับแสงที่ซึ่งเขาเดินอย่างไร้จุดหมาย อนลได้พบกับภาพที่เขาเคยภาวนาให้เกิดขึ้น…ภาพที่วิธวินท์กำลังจะถูกหน่วยทวงหนี้โหดทำร้าย! สัญชาตญาณแรกของเขาคือความสะใจอย่างสุดแสนสาหัส แต่เมื่อเขามองลึกลงไปในดวงตาที่หวาดกลัวของวิธวินท์…อนลไม่ได้เห็นคู่แข่งอีกต่อไป เขาเห็น “ตัวเอง” เขาเห็นภาพสะท้อนของความพ่ายแพ้และความสิ้นหวังแบบเดียวกัน ความทุกข์ได้ลอกคราบเปลือกนอกที่เรียกว่า “อนล” และ “วิธวินท์” ออกไปจนหมดสิ้น เหลือเพียง “มนุษย์ผู้กำลังจะถูกทำลาย” สองคน
วินาทีนั้นเองที่อนลตระหนักว่า การได้เห็นวิธวินท์ถูกทำลายไม่ได้ช่วยอะไรเขาเลย มันเป็นเพียงชัยชนะจอมปลอมที่จะคงอยู่แค่ชั่วครู่ ด้วยตรรกะอันเย็นชาที่เกิดจากการ “เห็น” ความจริงเป็นครั้งแรก เขาจึงตัดสินใจทำการกระทำที่ไร้ซึ่งผลประโยชน์โดยสิ้นเชิง…เขาสร้างความโกลาหลเพื่อเปิดโอกาสให้วิธวินท์หนีไป และการกระทำที่เกิดจากการ “สละ” ความแค้นในครั้งนั้น ก็ได้นำมาซึ่งผลลัพธ์ที่เขาไม่เคยคาดฝัน…
“โทเคน” สีทอง อันลึกลับที่วิธวินท์ทำตกไว้…วัตถุที่ส่องสว่างดั่งเศษซากสุดท้ายแห่งความหวังที่ก่อตัวขึ้นจากเถ้าถ่านของความทะยานอยาก
มาลา: ผู้เยียวยาบาดแผลจากความรักที่ถูกหักหลัง
มาลา คืออาสาสมัครใน “สถานพักพิงข้อมูลทางอารมณ์” พื้นที่เซิร์ฟเวอร์เสมือนจริงที่เก็บรักษา “ดอกไม้ข้อมูล” หรือความทรงจำที่เจ็บปวดของผู้คนนับล้าน การทำงานที่นี่คือการบำบัดสำหรับตัวเธอเอง ผู้ซึ่งเคยถูก
ทินกร คนรักของเธอทอดทิ้งไปอย่างเลือดเย็นด้วยเหตุผลว่า “เรามีระดับเครดิตกรรมที่ต่างกันเกินไป”
แต่แล้ววันหนึ่ง…เธอก็ได้พบกับ “ไฟล์ข้อมูลเงา” ที่เสียหาย…ข้อมูลจิตสำนึกสำรองของทินกรที่ถูกส่งมาที่นี่โดยอัตโนมัติ ด้วยสิทธิ์ของผู้ดูแล เธอได้เข้าไปในความทรงจำนั้น และได้พบกับความจริงอันน่ารังเกียจ…แผนการอันสกปรกที่เขาใช้เพื่อทำลายคู่แข่งและไต่เต้าขึ้นสู่อำนาจ รวมทั้งแผนการที่จะทิ้งเธอเพื่อไปหาเป้าหมายที่ใหญ่กว่า ความเจ็บปวดของเธอแปรเปลี่ยนเป็นความโกรธแค้นที่ลุกโชน และแล้ว…ระบบก็หยิบยื่นโอกาสในการแก้แค้นมาให้เธอถึงที่:
“ตรวจพบข้อมูลที่มีความเสี่ยงต่อความมั่นคงของระบบ…ท่านต้องการส่งต่อไฟล์ข้อมูลนี้ให้ ‘หน่วยงานตรวจสอบเครดิตกรรม’ หรือไม่?” แค่คลิกเดียว…ชีวิตที่สวยหรูของทินกรก็จะพังพินาศ นิ้วของเธอจ่ออยู่เหนือปุ่มยืนยัน แต่แล้ว…เธอก็ได้ยินเสียงสะท้อนจากดอกไม้ข้อมูลนับล้านรอบตัวเธอ…เสียงสะอื้นของความทุกข์ที่มากมายมหาศาล เธอตระหนักได้ว่าหากเธอทำลายทินกร มันก็เป็นเพียงการสร้าง “ดอกไม้ข้อมูลที่แตกสลาย” ดอกใหม่ขึ้นมาในทุ่งแห่งนี้ เป็นการส่งต่อความเกลียดชังออกไปไม่สิ้นสุด ในวินาทีแห่งความกระจ่างแจ้งนั้น มาลาได้ตัดสินใจแล้ว เธอเลือกที่จะ “ลบข้อมูลอย่างถาวร” และในวินาทีที่ก้อนข้อมูลสีดำนั้นสลายไป…ภาระหนักอึ้งที่ถ่วงอยู่ในใจของเธอก็พลันสลายไปด้วย เธอรู้สึกเบา…เบาอย่างที่ไม่เคยรู้สึกมาก่อน น้ำตาของเธอไหลริน…ไม่ใช่น้ำตาแห่งความแค้น แต่เป็นน้ำตาแห่งการปลดปล่อย…การให้อภัยที่แท้จริง และแล้วระบบก็ได้มอบรางวัลสำหรับการกระทำอันประกอบด้วยกรุณาในระดับสูงสุด…
“โทเคนแห่งผู้เยียวยา” สีเงินสลักรูปดอกบัวก็ได้ปรากฏขึ้นในมือของเธอ
อำพลและปัญญา: ผู้พิทักษ์ความจริงในโลกที่หลงลืม
อำพล คือผู้ดูแลคนสุดท้ายของ “หอจดหมายเหตุแห่งมหานคร” โกดังเก็บความทรงจำสุดท้ายของโลกยุคก่อนที่ทุกอย่างจะกลายเป็นเพียงข้อมูลดาต้า หน้าที่ของเขาคือการพิทักษ์ “ความจริง” ไม่ให้สูญสลายไปตามกาลเวลา และแล้ววันหนึ่ง…เขาก็ได้พบกับ “ดาต้า-คริสตัล” สีน้ำนมขุ่นมัว…เทคโนโลยีการเก็บข้อมูลจากยุคบุกเบิก เมื่อเขาเปิดมันออก…ข้อความที่ไม่สมบูรณ์ก็ปรากฏขึ้น:
“…ณ ที่สุดแห่งสนธยา…ทางจักปรากฏ…เอกายนมรรค…สู่รุ่งอรุณ…ยานเหล็กจักนำพา…ผู้โดยสาร…ผู้ละทิ้ง…สู่นครวิมุตติ…”
มันคือหลักฐานชิ้นแรกที่เป็นรูปธรรมของตำนานที่เขาเคยคิดว่าเป็นเพียงเรื่องเพ้อฝัน แต่แล้ว…เขาก็ได้พบกับผู้ช่วยที่ไม่คาดฝัน
ปัญญา หุ่นยนต์ผู้ช่วยดูแลหอจดหมายเหตุ ที่ถูกตั้งโปรแกรมให้มี “ความใฝ่รู้” เป็นคุณสมบัติหลัก ได้เข้ามาช่วยวิเคราะห์ข้อมูลนั้นด้วยตรรกะที่เหนือกว่ามนุษย์ การเดินทางร่วมกันของชายชราผู้ хранилище ความทรงจำ และหุ่นยนต์ผู้แสวงหาความจริง ได้นำพวกเขาไปสู่การค้นพบที่ยิ่งใหญ่…พวกเขาพบว่า “ตั๋ว” โดยสารสำหรับรถไฟขบวนสุดท้ายนั้น ไม่ใช่เหรียญเครดิต แต่คือ “โทเคน” พิเศษที่มอบให้กับผู้ที่กระทำการอันประกอบด้วยคุณธรรมสูงสุดเท่านั้น
ขบวนสุดท้าย…สู่นครวิมุตติ
เรื่องราวของตัวละครทั้งสามได้นำพาพวกเขาให้มาพบกัน ณ ชานชาลาที่ 3 สถานีรถไฟใต้ดินที่ถูกลืม ที่ซึ่งรถไฟขบวนสุดท้ายกำลังจะออกเดินทาง แต่การเดินทางครั้งนี้ไม่ใช่การหลีกหนีที่สุขสบาย มันคือการก้าวเข้าสู่
“อเวจีเคลื่อนที่” ดังที่ภพได้เคยกล่าวไว้
ภายในขบวนรถไฟที่แออัดยัดเยียดและไร้หน้าต่าง พวกเขาต้องเผชิญหน้ากับความทุกข์ในรูปแบบที่บริสุทธิ์ที่สุด…ความทุกข์ที่ไม่มีแสงสีหรือความบันเทิงใดๆ มาฉาบหน้า แต่นี่คือจุดที่ “ธรรมะ” ได้เริ่มต้นทำงานอย่างแท้จริง
ท่ามกลางความสิ้นหวังนั้นเอง
“ธรรมะ-AI” ระบบปัญญาประดิษฐ์ที่ซ่อนอยู่ในรถไฟ ได้เริ่มส่ง “เสียงกระซิบ” ออกมาในรูปแบบของหลักธรรมคำสอนสั้นๆ ที่เรียบง่ายแต่ลึกซึ้ง มันสอนให้ผู้โดยสารได้เรียนรู้ที่จะ “อยู่กับปัจจุบันขณะ” สอนให้พวกเขารู้จัก “สติ” และ “การปล่อยวาง”
การเดินทางที่เคยเป็นการจองจำ ได้แปรเปลี่ยนเป็น
“ค่ายปฏิบัติสติชั่วคราว” พวกเขาได้เรียนรู้ว่าความสุขที่แท้จริงไม่ได้อยู่ที่ปลายทาง แต่เกิดขึ้นได้ในทุกขณะที่ใจสงบและเป็นอิสระ
แต่แล้ว…การเดินทางก็ต้องพบกับอุปสรรคครั้งใหญ่เมื่อรถไฟถูกโจมตีโดย “สแคปเปอร์” กลุ่มโจรผู้ดักปล้นชิ้นส่วนเทคโนโลยีในเขตรกร้าง และผู้นำของพวกมันก็คือ ภพ ชายผู้หวนคืนนั่นเอง!
ณ จุดนี้เองที่เรื่องราวได้พาเราไปสำรวจความจริงที่ลึกซึ้งยิ่งกว่า…ภพไม่ได้เป็นเพียงโจรผู้ร้าย แต่คือชายผู้แตกสลายที่สูญเสียศรัทธาไปจนหมดสิ้น เขาเชื่อว่านครวิมุตติเป็นเพียงเรื่องหลอกลวง และการทำลายรถไฟขบวนนี้คือการ “ปลดปล่อย” ผู้คนจากความหวังลมๆ แล้งๆ
แต่การเผชิญหน้ากับ อนล, มาลา, และอำพล ผู้ซึ่งจิตใจได้รับการขัดเกลาจากธรรมะ-AI แล้ว ก็ได้สั่นคลอนความเชื่อของเขาอย่างรุนแรง พวกเขาไม่ได้ต่อสู้กับภพด้วยความเกลียดชัง แต่ด้วยความเมตตาและความเข้าใจ พวกเขาได้แสดงให้ภพเห็นว่า…แม้จะอยู่ท่ามกลางความทุกข์ แต่พวกเขาก็ยังสามารถค้นพบความสงบจากภายในได้
และในที่สุด…เมื่อพวกเขาได้เดินทางไปถึง
“เมืองมิราจ” เมืองร้างที่เต็มไปด้วยโฮโลแกรมลวงตา พวกเขาก็ได้ค้นพบความจริงสุดท้าย… นครวิมุตติไม่ใช่ “สถานที่” ที่มีอยู่จริงบนแผนที่…แต่มันคือ “สภาวะของจิตใจ” ที่เป็นอิสระ…คือ “หมู่บ้านเมตตา” เล็กๆ ที่ผู้รอดชีวิตจากขบวนรถไฟในอดีตได้ร่วมกันสร้างขึ้น…คือชุมชนที่ตั้งอยู่บนพื้นฐานของคุณธรรมและความเกื้อกูล
บทสรุป: การเดินทางที่เพิ่งเริ่มต้น
นวนิยาย “ผู้โดยสารขบวนสุดท้าย” จบลงด้วยภาพที่เรียบง่ายแต่งดงาม…ภาพของเหล่าผู้รอดชีวิตที่นั่งอยู่ริมธารน้ำใสสะอาดในนครวิมุตติ เฝ้ามองใบไม้ที่ลอยไปตามกระแสน้ำ…พวกเขาไม่ได้บรรลุธรรมเป็นพระอรหันต์ แต่ได้กลายเป็นมนุษย์ที่สมบูรณ์…ผู้ที่เข้าใจแล้วว่า…
ชีวิตก็เป็นดั่งสายน้ำนี้…มันไหลไปข้างหน้าเสมอ…มีทั้งช่วงที่ไหลเชี่ยวและช่วงที่ราบเรียบ การดิ้นรนฝืนกระแสคือความทุกข์ แต่การเรียนรู้ที่จะไหลไปกับมันอย่างมีสติคือความสงบ
การเดินทางด้วยรถไฟของพวกเขาได้สิ้นสุดลงแล้ว แต่การเดินทางที่แท้จริง…การเดินทางบนหนทางแห่งธรรม…จะยังคงดำเนินต่อไปในทุกย่างก้าวและทุกลมหายใจของพวกเขา
หนังสือเล่มนี้คือ “ตั๋ว” ที่จะเชิญชวนให้เราทุกคนได้ลองก้าวขึ้นสู่ “รถไฟสายมรรคา” ในใจของเราเอง มันคือการเดินทางที่จะทำให้เราต้องตั้งคำถามกับทุกสิ่งที่เราเคยเชื่อ…และท้ายที่สุด มันอาจจะนำเราไปสู่การค้นพบว่า… “นครวิมุตติ” ที่เราเฝ้าตามหานั้น…แท้จริงแล้วมันอยู่ใกล้แค่ปลายจมูก…อยู่ที่นี่…และเดี๋ยวนี้…รอเพียงแค่ให้เราได้ “ตื่น” ขึ้นมาสัมผัสมันเท่านั้นเอง
Download หนังสือฟรี “ผู้โดยสารขบวนสุดท้าย”
พิพัฒน์ธรรม หนังสือธรรม 
ใส่ความเห็น