เขียนโดย พิพัฒน์ธรรม
เสียงนาฬิกาเรือนเก่าบนผนังห้องนั่งเล่นดังติ๊ก…ต็อก…อย่างสม่ำเสมอ…
มันคือเสียงที่เราทุกคนต่างคุ้นเคย…เสียงที่ควรจะบ่งบอกถึงการไหลเลื่อนของชีวิต…แต่สำหรับใครหลายคน มันกลับเป็นเสียงที่ตอกย้ำถึง “ความว่างเปล่า” ที่กัดกินหัวใจอย่างเงียบงัน…
เราต่างเคยยืนอยู่ตรงนั้น…ณ จุดที่ชีวิตดูเหมือนจะหยุดนิ่ง…ที่ซึ่งอดีตคือเงาที่ตามหลอกหลอน และอนาคตคือม่านหมอกที่พร่าเลือน…เราติดอยู่ระหว่างกลาง…ในห้วงเวลาที่เรียกว่า “ปัจจุบัน”…แต่กลับไม่เคยได้ “อยู่” ในนั้นอย่างแท้จริง…เราเป็นเพียงนักเดินทางผู้หลงทางในบ้านของตัวเอง…เป็นนักโทษที่ถูกจองจำอยู่ในเรือนจำที่มองไม่เห็น…เรือนจำที่ชื่อว่า “ความคิด”
จะเป็นอย่างไร…ถ้าหาก “กุญแจ” ที่จะไขประตูเรือนจำนี้…ไม่ได้อยู่ที่ไหนไกล…แต่อยู่ใน “ปัจจุบันขณะ” ที่เราเผลอไผลทำหล่นหายไป? จะเป็นอย่างไร…ถ้าหากอิสรภาพที่แท้จริง ไม่ใช่การเดินทางไปสู่ที่ใด…แต่คือการเดินทางกลับมาสู่ “ที่นี่และเดี๋ยวนี้”?
นี่คือการเดินทางอันน่าทึ่ง ลึกซึ้ง และเปี่ยมด้วยความหวัง ที่รอคุณอยู่ในนวนิยายเชิงธรรมะ “ปัจจุบันขณะ: อิสระแห่งใจ ในห้วงเวลา” โดย พิพัฒน์ธรรม เรื่องราวที่จะฉีกกระชากม่านแห่งกาลเวลา และพาเราดำดิ่งลงไปสู่การสำรวจ “ร่องรอยแห่งปัจจุบัน” ที่ซ่อนอยู่ในทุกย่างก้าวและทุกลมหายใจของเรา
บทความนี้จะทำหน้าที่เป็น “เพื่อนร่วมเดินทาง” นำทางท่านผ่านเรื่องราวการเดินทางที่ทั้งเข้มข้นด้วยเนื้อหา, งดงามด้วยวรรณศิลป์, และลึกซึ้งด้วยแก่นธรรม และท้ายที่สุด ขอเชิญชวนให้ท่านดาวน์โหลดหนังสือเล่มนี้ซึ่งผู้เขียนได้มอบให้เป็นธรรมทานในรูปแบบ e-book ที่สามารถดาวน์โหลดได้ฟรี เพื่อเริ่มต้นการเดินทางที่จะทำให้คุณต้องกลับมาถามตัวเองว่า…คุณได้ “อยู่” ในชีวิตของคุณเอง…จริงๆ แล้วหรือยัง?
ฉากที่ 1: ร่องรอยแห่งปัจจุบัน – เมื่อความทุกข์มาเยือน
เรื่องราวเปิดฉากขึ้นในบ้านหลังหนึ่งที่ความเงียบงันได้เข้ามาแทนที่เสียงหัวเราะ…บ้านที่ “ผู้เป็นแม่” กำลังจมดิ่งอยู่ในมหาสมุทรแห่งความเศร้า…จากการสูญเสีย “พ่อ” ผู้เป็นที่รักอย่างไม่มีวันกลับ…
“แม่ยังคงนั่งอยู่ที่เดิม…เก้าอี้หวายตัวเก่าที่พ่อเคยชอบนั่ง…ดวงตาเหม่อลอยมองออกไปนอกหน้าต่าง…ราวกับจะมองหาใครบางคนที่จะไม่มีวันกลับมา”
นี่คือภาพสะท้อนของ “จิตที่หลงทาง”…จิตที่ถูก “อดีต” ลักพาตัวไป…ทิ้งให้ “ปัจจุบัน” กลายเป็นเมืองร้างที่ไร้ซึ่งชีวิตชีวา…
แต่แล้ว…“สัญญาณแห่งปัจจุบัน” ก็ได้ปรากฏขึ้น…ผ่านการกระทำที่เรียบง่ายของ “ลูกสาว”…“แม่คะ…หนูชงน้ำขิงร้อนๆ มาให้ค่ะ” สัมผัสอุ่นๆ ของถ้วยชา…กลิ่นหอมของขิง…และไออุ่นที่ลอยขึ้นมาปะทะใบหน้า…ทั้งหมดนี้คือ “ทูต” ที่ถูกส่งมาจากปัจจุบันขณะ…เพื่อเชื้อเชิญให้จิตของผู้เป็นแม่ได้เดินทางกลับบ้าน…
นวนิยายเรื่องนี้ได้สอนบทเรียนแรกที่ลึกซึ้งที่สุดให้แก่เรา…ธรรมะไม่ใช่เรื่องไกลตัว…แต่มันซ่อนอยู่ในทุกการกระทำที่เรียบง่าย…ในทุกประสาทสัมผัสที่เรามี
ฉากที่ 2: เมล็ดพันธุ์แห่งการเปลี่ยนแปลง – เมื่อธรรมะมาเยือน
จุดเปลี่ยนที่แท้จริงของเรื่องราว…ไม่ได้เกิดขึ้นจากปาฏิหาริย์…แต่เกิดขึ้นจากการตัดสินใจที่จะ “เริ่มต้น”…
“พ่อ”…ก่อนที่ท่านจะจากไป…ท่านไม่ได้ทิ้งไว้เพียงความทรงจำ…แต่ได้ทิ้ง “เมล็ดพันธุ์แห่งปัญญา” ไว้ให้แก่ครอบครัว…นั่นคือหนังสือธรรมะของ “พระอาจารย์จอห์น”…พระภิกษุชาวตะวันตกผู้มีดวงตาที่สงบและเปี่ยมด้วยเมตตา
การเดินทางของ “ลูกชาย” และ “ลูกสาว” ไปยังวัดป่า…เพื่อสนทนาธรรมกับพระอาจารย์จอห์น…คือการเริ่มต้น “รดน้ำ” ให้กับเมล็ดพันธุ์นั้น…
บทสนทนา ณ วัดป่า…คือการเปิด “แผนที่” สู่ใจกลางปัจจุบัน พระอาจารย์จอห์นไม่ได้มอบคำปลอบโยนที่ฉาบฉวย…แต่ท่านได้มอบ “เครื่องมือ” ที่จะทำให้พวกเขาสามารถเยียวยาตัวเองได้…เครื่องมือที่เรียบง่ายแต่ทรงพลังที่สุด…นั่นคือ “การเจริญสติ”
- “โยม…ความทุกข์ที่เกิดขึ้น…มันไม่ได้มาจาก ‘อดีต’…แต่มันมาจาก ‘ความคิด’ ของเราเกี่ยวกับอดีต…ในปัจจุบันขณะ”
- “เราไม่สามารถเปลี่ยนแปลงอดีตได้…แต่เราสามารถเปลี่ยนแปลง ‘ท่าที’ ที่เรามีต่อมันได้…ในปัจจุบันขณะ”
นี่คือการปฏิวัติทางความคิด…คือการย้ายจุดโฟกัสจาก “สิ่งที่ควบคุมไม่ได้” (อดีต, อนาคต) มาสู่ “สิ่งเดียวที่เราควบคุมได้”…นั่นคือ “ใจ” ของเราในปัจจุบันขณะ
แล้วเราจะกลับมาสู่ปัจจุบันได้อย่างไร? พระอาจารย์จอห์นได้มอบ “สมอเรือ” ที่แข็งแกร่งที่สุดให้…นั่นคือ “ลมหายใจ”
- “ลมหายใจ…คือเพื่อนที่ซื่อสัตย์ที่สุด…มันอยู่กับเราเสมอ…ในปัจจุบันขณะ”
- “เมื่อจิตของเราฟุ้งซ่านไปในอดีตหรืออนาคต…จงค่อยๆ น้อมนำมันกลับมาที่ลมหายใจ…อย่างอ่อนโยน”
การสนทนาในวันนั้น…คือการจุด “ประทีป” ดวงแรก…คือการมอบ “เข็มทิศ” ที่จะนำทางครอบครัวนี้…ออกจากพายุแห่งความทุกข์…กลับคืนสู่ความสงบในปัจจุบันขณะ
ฉากที่ 3: ปัจจุบันขณะ…ในสนามรบแห่งชีวิต
การเดินทางที่แท้จริง…ไม่ได้เกิดขึ้นในวัดป่าที่สงบเงียบ…แต่เกิดขึ้นใน “สมรภูมิ” ของชีวิตประจำวัน…
แม่…กับการค้นพบบ้านในใจ “แม่” เริ่มต้นการปฏิบัติที่เรียบง่าย…คือการ “อยู่กับปัจจุบัน” ผ่านกิจกรรมในชีวิตประจำวัน
- ขณะล้างจาน… เธอรู้สึกถึงสัมผัสของน้ำอุ่น, ฟองสบู่, และผิวของจาน…โดยไม่ปล่อยให้ใจลอยไปในอดีต
- ขณะทำสวน… เธอรู้สึกถึงดินที่นุ่ม, กลิ่นของใบไม้, และแสงแดดที่อบอุ่น…
- และที่สำคัญที่สุด… ทุกครั้งที่ความคิดถึง “พ่อ” ผุดขึ้นมา…เธอไม่ได้ “ผลักไส” มัน…แต่เธอ “รับรู้” มัน…แล้วค่อยๆ น้อมนำใจกลับมาที่ลมหายใจ…
เธอได้ค้นพบความจริงอันน่าอัศจรรย์ว่า…ความสุขที่แท้จริง…ไม่ได้อยู่ที่การไม่มีทุกข์…แต่อยู่ที่การที่เราสามารถ “อยู่กับ” ทุกข์ได้…ด้วยหัวใจที่ไม่ทุกข์
ลูกชาย…กับการบูรณาการธรรมะในโลกธุรกิจ “ลูกชาย”…ผู้ซึ่งใช้ชีวิตอยู่ในโลกแห่งการแข่งขันและความกดดัน…ได้นำ “สติ” มาเป็น “เครื่องมือ” ในการทำงาน
- ก่อนการประชุมที่เคร่งเครียด… เขาจะใช้เวลา 5 นาทีอยู่กับลมหายใจ…เพื่อทำใจให้สงบและตั้งมั่น
- เมื่อต้องเผชิญหน้ากับปัญหา… เขาไม่ได้ตอบโต้ด้วยอารมณ์…แต่ใช้ “ช่องว่าง” ที่เกิดจากสติ…ในการพิจารณาปัญหาด้วยปัญญา
- เขาได้ค้นพบว่า… ประสิทธิภาพในการทำงานที่แท้จริง…ไม่ได้มาจาก “การทำงานหนักขึ้น”…แต่มาจาก “การทำงานด้วยใจที่สงบลง”
ลูกสาว…กับการใช้ปัญญาในความสัมพันธ์ “ลูกสาว”…ได้นำธรรมะมาใช้ในการเยียวยาความสัมพันธ์ที่กำลังจะแตกร้าวกับคนรัก…
- เธอเรียนรู้ที่จะ “ฟังอย่างลึกซึ้ง”… คือการฟังโดยไม่ตัดสิน…และพยายามจะเข้าใจ “ความทุกข์” ที่อยู่เบื้องหลังคำพูดของอีกฝ่าย
- เธอเรียนรู้ที่จะ “สื่อสารด้วยเมตตา”… คือการพูดความจริง…แต่เป็นความจริงที่ประกอบด้วยความปรารถนาดี
- เธอได้ค้นพบว่า… ความรักที่ยั่งยืน…ไม่ได้สร้างขึ้นจาก “ความคาดหวัง”…แต่สร้างขึ้นจาก “ความเข้าใจ” และ “การให้อภัย”
ฉากที่ 4: การเดินทางครั้งสุดท้าย…สู่อิสรภาพที่แท้จริง
เรื่องราวเดินทางมาถึงจุดที่ลึกซึ้งและงดงามที่สุด…เมื่อ “พ่อ”…ผู้ซึ่งได้ละสังขารไปแล้ว…กลับมาปรากฏตัวอีกครั้ง…ไม่ใช่ในฐานะวิญญาณ…แต่ในฐานะ “ครู” ผู้ยิ่งใหญ่…ผ่าน “บันทึก” ที่ท่านได้เขียนทิ้งไว้
บันทึกนั้น…คือการเดินทางภายในของ “พ่อ”…คือการต่อสู้กับความกลัวตาย…คือการค้นพบความสงบในวาระสุดท้าย…และคือบทสรุปของธรรมะทั้งหมดที่ครอบครัวกำลังเรียนรู้
“…เมื่อเราได้เห็นความจริงว่า…ทุกสิ่งไม่เที่ยง…แม้แต่ร่างกายนี้…จิตใจนี้…ก็ไม่ใช่ของเรา…เมื่อนั้น…ความกลัวตายก็จะหายไป…เหลือเพียงความสงบและการยอมรับ…”
บันทึกของ “พ่อ”…คือ “ธรรมเทศนา” กัณฑ์สุดท้ายที่ทรงพลังที่สุด…มันได้นำทางให้ครอบครัวนี้…และโดยเฉพาะอย่างยิ่ง “ลูกชาย”…ได้ก้าวไปสู่การตัดสินใจที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในชีวิต…การออกบวช
การบวชของ “ลูกชาย”…ไม่ใช่การหนีโลก…แต่คือการเดินทางเข้าสู่ใจกลางของโลก…คือการอุทิศชีวิตเพื่อแสวงหา “อิสรภาพที่แท้จริง”…และเพื่อสืบทอด “มรดกธรรม” ของผู้เป็นพ่อ
บทสรุป: แผนที่ในมือท่าน
นวนิยาย “ปัจจุบันขณะ” ไม่ได้จบลงด้วยภาพที่ทุกคนบรรลุธรรมเป็นพระอรหันต์…แต่จบลงด้วยภาพที่งดงามและ “จริง” ยิ่งกว่านั้น…ภาพของครอบครัวธรรมดาครอบครัวหนึ่ง…ที่ได้เรียนรู้ที่จะ “อยู่กับ” ความทุกข์และความสุข…ด้วยหัวใจที่ “ตื่นรู้” และ “เบิกบาน”
หนังสือเล่มนี้คือ “แผนที่” ที่จะนำทางท่านให้ได้พบกับ “กัลยาณมิตร” ในใจของท่านเอง…คือ “สติ” และ “ปัญญา” ที่จะช่วยให้ท่านสามารถเดินทางออกจาก “เรือนจำแห่งความคิด”…กลับคืนสู่ “บ้าน” ที่แท้จริง…คือปัจจุบันขณะ
มันสอนให้เรารู้ว่า…
- อดีต…คือความทรงจำ…ไม่สามารถเปลี่ยนแปลงได้
- อนาคต…คือจินตนาการ…ยังมาไม่ถึง
- ปัจจุบัน…คือสิ่งเดียวที่มีอยู่จริง…และเป็นสิ่งเดียวที่เราสามารถสร้างสรรค์ได้
การเดินทางบนหน้ากระดาษได้สิ้นสุดลงแล้ว…แต่การเดินทางที่แท้จริงของท่าน…เพิ่งจะเริ่มต้นขึ้น…ขอเชิญทุกท่านดาวน์โหลดคู่มือฉบับนี้…แล้วเริ่มต้นการเดินทางที่คุ้มค่าที่สุด…การเดินทางที่จะนำท่านกลับคืนสู่ความสงบและความเบาสบายในบ้านที่แท้จริง…บ้านที่อยู่ในใจของท่านเอง
Download หนังสือฟรี “ปัจจุบันขณะ: อิสระแห่งใจ ในห้วงเวลา”
พิพัฒน์ธรรม หนังสือธรรม 
ใส่ความเห็น