เขียนโดย พิพัฒน์ธรรม
ณ เส้นขอบฟ้าที่พร่าเลือนระหว่างภพชาติ ที่ซึ่งกาลเวลาไม่ได้เคลื่อนที่เป็นเส้นตรง แต่ไหลวนราวกับกระแสน้ำวนในมหาสมุทรแห่งสังสารวัฏ มีสถานที่แห่งหนึ่งตั้งอยู่อย่างเงียบงันและเป็นนิรันดร์…สถานที่ที่รู้จักกันในนาม “ทางสามแพร่ง”
มันไม่ใช่ทางแยกธรรมดาที่ปูด้วยดินหรือลาดยางมะตอย แต่มันคือชุมทางแห่งวิญญาณ คือจุดที่ทุกดวงจิตผู้สิ้นอายุขัยจำต้องเดินทางมาถึง เพื่อเผชิญหน้ากับการตัดสินครั้งสำคัญที่สุด…การเลือกเส้นทางที่จะก้าวเดินต่อไป ที่นี่ไม่ใช่ศาลพิพากษาที่มีผู้พิพากษาคอยชี้ชะตา แต่คือ “ห้องกระจก” บานใหญ่ ที่ซึ่งทุกดวงจิตจะได้สบตากับเงาสะท้อนของการกระทำหรือ “กรรม” ของตนเองอย่างหมดจด และจำต้องเป็น “ผู้เลือก” ชะตากรรมของตนด้วยตนเอง
เราทุกคน…ไม่ว่าจะรู้ตัวหรือไม่…ต่างก็กำลังมุ่งหน้าสู่ทางสามแพร่งแห่งนี้ในสักวันหนึ่ง แต่ก่อนจะถึงวันนั้น เราเคยหยุดถามตัวเองบ้างไหมว่า เส้นทางที่เรากำลังเดินอยู่ในปัจจุบันนี้ มันกำลังนำเราไปสู่ทางแพร่งสายใด? เรากำลังสร้าง “วิบากกรรม” อะไรไว้เบื้องหลัง เพื่อรอคอยเราอยู่ที่ปลายทาง?
นวนิยายเชิงธรรมะอันลึกซึ้งและทรงพลัง “ทางสามแพร่ง: วิบากกรรม ที่คุณต้องเลือกเอง” โดย พิพัฒน์ธรรม คือการเดินทางอันน่าอัศจรรย์ที่จะพาท่านไปเยือนชุมทางแห่งวิญญาณแห่งนี้ เพื่อร่วมเป็นประจักษ์พยานในเรื่องราวของสามดวงวิญญาณ ผู้เป็นตัวแทนของสามขั้วอำนาจแห่งกิเลสที่ยิ่งใหญ่ที่สุด นั่นคือ ความโลภ, ความโกรธ, และความหลง ผ่านการนำทางของ “คุณตาชีปะขาว” ผู้นำทางลึกลับ ผู้ไม่ได้มอบคำตอบ แต่กลับมอบคำถามที่เฉียบคมที่สุดให้แก่ทุกดวงวิญญาณที่เดินทางมาถึง
บทความนี้จะทำหน้าที่เป็น “ผู้เบิกทาง” เชิญชวนให้ท่านได้ลองก้าวเข้าสู่ดินแดนอันน่าพิศวงแห่งนี้ เพื่อสัมผัสกับรสชาติของเรื่องราวที่ทั้งเข้มข้นด้วยเนื้อหาทางธรรมะ และงดงามด้วยวรรณศิลป์แห่งการเล่าเรื่อง และท้ายที่สุด ขอเชิญชวนให้ท่านดาวน์โหลดหนังสือเล่มนี้ซึ่งผู้เขียนได้มอบให้เป็นธรรมทานในรูปแบบ e-book ที่สามารถดาวน์โหลดได้ฟรี เพื่อเริ่มต้นการเดินทางที่สำคัญที่สุด…การเดินทางเพื่อทำความเข้าใจใน “ทางเลือก” ที่อยู่ในมือของท่าน…ณ ขณะนี้
ฉากที่หนึ่ง: การมาถึงของสามนักเดินทาง
เรื่องราวเปิดฉากขึ้น ณ ทางสามแพร่งที่ดูเวิ้งว้างและไร้กาลเวลา ที่นั่น… คุณตาชีปะขาว นั่งรอคอยอยู่ใต้ต้นโพธิ์ใหญ่ที่แผ่กิ่งก้านสาขาราวกับรากฟ้า ท่านไม่ใช่ยมทูตหรือเทพารักษ์ แต่เป็นดั่งจิตวิญญาณโบราณผู้ทำหน้าที่เป็น “กระจกเงา” ให้แก่วิญญาณผู้มาใหม่ แล้วนักเดินทางสามตนก็ได้ปรากฏกายขึ้น…
นักเดินทางคนแรก: จิตวิญญาณแห่งความโลภ – ท่านเศรษฐี เขามาถึงในสภาพของชายวัยกลางคนที่ยังคงสวมใส่เสื้อผ้าอาภรณ์หรูหรา แม้จะซีดจางและขาดวิ่นไปตามสภาพ แววตาของเขายังคงฉายแววของนักธุรกิจผู้เฉียบคม เขามองไปรอบๆ ด้วยสายตาประเมินค่า “ที่นี่คือที่ไหน? ใครเป็นเจ้าของ? มีผลประโยชน์อะไรให้ข้าบ้าง?” นี่คือวิญญาณของ ท่านเศรษฐี ผู้ใช้ทั้งชีวิตเพื่อสั่งสมความมั่งคั่ง เขาเชื่อว่าเงินคือพระเจ้า และความสำเร็จคือสรวงสวรรค์ แต่บัดนี้…เขายืนอยู่ ณ ที่แห่งนี้ด้วยมือที่ว่างเปล่า
นักเดินทางคนที่สอง: จิตวิญญาณแห่งความโกรธ – ท่านแม่ทัพ ร่างของเขาสูงใหญ่และกำยำ แม้จะเป็นเพียงกายทิพย์ แต่ยังคงแผ่รังสีแห่งอำนาจและความน่าเกรงขามออกมา ดวงตาของเขาแข็งกร้าวและลุกโชนไปด้วยไฟแห่งความแค้นที่ไม่เคยมอดดับ นี่คือวิญญาณของ ท่านแม่ทัพ ผู้ใช้ชีวิตอยู่ในสนามรบ เขาเชื่อในกฎ “ตาต่อตา ฟันต่อฟัน” และเชื่อว่าความแข็งแกร่งคือเกียรติยศสูงสุด แต่บัดนี้…เขาไม่ได้อยู่ในสนามรบที่มีศัตรูให้สังหารอีกต่อไปแล้ว ศัตรูเพียงหนึ่งเดียวที่เหลืออยู่ คือไฟที่แผดเผาอยู่ในใจของเขาเอง
นักเดินทางคนที่สาม: จิตวิญญาณแห่งความหลง – ท่านนักพรต เขามาถึงในสภาพของผู้บำเพ็ญพรต ร่างกายซูบผอมจากการทรมานตน แววตาของเขาดูสงบนิ่ง แต่ลึกลงไปกลับมีความสับสนระคนความภาคภูมิใจซ่อนอยู่ นี่คือวิญญาณของ ท่านนักพรต ผู้ละทิ้งทางโลกเพื่อแสวงหาการหลุดพ้น เขาเชื่อว่าการบำเพ็ญตบะอย่างยิ่งยวดคือหนทางสู่ความบริสุทธิ์ และเชื่อว่าตนได้สั่งสมบุญบารมีไว้เหนือกว่าใครๆ แต่บัดนี้…เขากำลังจะค้นพบว่า “โซ่ทองคำ” นั้น ก็ยังคงเป็นโซ่ตรวนอยู่วันยังค่ำ
คุณตาชีปะขาวไม่ได้กล่าวตัดสินใคร ท่านเพียงแค่เชื้อเชิญให้แต่ละคนได้ “มองย้อนกลับไป” ในเรื่องราวของตนเอง…เพื่อที่จะได้เข้าใจว่า…เส้นทางที่พวกเขาได้เลือกเดินนั้น ได้นำพาพวกเขามาสู่จุดนี้ได้อย่างไร
ฉากที่สอง: เรื่องเล่าจากกระจกเงาแห่งกรรม
คุณตาชีปะขาวได้เนรมิต “กระจกเงาแห่งกรรม” ขึ้นมาบานหนึ่ง มันไม่ได้สะท้อนภาพปัจจุบัน แต่สะท้อนเรื่องราวในอดีตชาติของแต่ละดวงวิญญาณอย่างชัดเจนราวกับภาพยนตร์
เรื่องเล่าของท่านเศรษฐี: ผู้สร้างวิมานบนกองทุกข์ ภาพในกระจกฉายให้เห็นชีวิตของพ่อค้าหนุ่มผู้หลักแหลม เขาเริ่มต้นจากศูนย์ แต่ด้วยมันสมองและ “ความไม่รู้จักพอ” เขาได้ไต่เต้าขึ้นสู่จุดสูงสุดของวงการค้า เขาเก่งกาจในการ “สร้างโอกาส” จากวิกฤตของผู้อื่น ในยามที่เกิดภัยแล้งจนผู้คนอดอยาก เขาไม่ได้มองเห็นความทุกข์ แต่เห็น “โอกาส” ในการกักตุนสินค้าเพื่อโก่งราคา เขาสร้างยุ้งฉางขนาดมหึมาที่เต็มไปด้วยข้าวเปลือก ในขณะที่ชาวบ้านต้องอดตายอยู่หน้าประตูยุ้งฉางของเขา
เขาสร้างวัดวาอารามที่งดงามที่สุด แต่เบื้องหลังคือการข่มขู่ยึดที่ดินของชาวบ้านที่ยากจน เขาทำบุญด้วยเงินมหาศาล แต่เบื้องหลังคือการกดขี่ขูดรีดแรงงานอย่างโหดเหี้ยม เขาเชื่อว่า “บุญ” สามารถ “ซื้อ” หรือ “ลบล้าง” บาปได้
ภาพสุดท้ายที่ปรากฏ คือภาพของท่านเศรษฐีในวัยชราที่นอนป่วยอยู่บนเตียงทองคำ รายล้อมด้วยความหรูหรา แต่กลับโดดเดี่ยวและหวาดระแวง เขาตายไปพร้อมกับความกลัวว่าจะมีคนมาขโมยสมบัติ และความรู้สึกว่างเปล่าที่เงินทองไม่อาจเติมเต็มได้ “โลภะ” หรือความโลภ ได้นำพาเขามาสู่สุคติภูมิชั่วคราวด้วยผลบุญที่เจือด้วยบาป แต่บัดนี้…บุญนั้นกำลังจะหมดลงแล้ว
เรื่องเล่าของท่านแม่ทัพ: ผู้หว่านเมล็ดพันธุ์แห่งความแค้น ภาพในกระจกเปลี่ยนไป เป็นภาพของชายหนุ่มผู้ถูกหักหลังอย่างเจ็บปวด ศัตรูได้สังหารครอบครัวของเขาอย่างโหดเหี้ยม วินาทีนั้นเองที่ไฟแห่ง “โทสะ” หรือความโกรธแค้นได้ลุกท่วมหัวใจของเขา เขาสาบานว่าจะอุทิศทั้งชีวิตเพื่อการล้างแค้น
เขาฝึกฝนตนเองจนกลายเป็นนักรบที่เก่งกาจที่สุด และไต่เต้าขึ้นสู่ตำแหน่งแม่ทัพใหญ่ ทุกสมรภูมิที่เขารบ ไม่ใช่เพื่อปกป้องอาณาจักร แต่เพื่อสนองความแค้นส่วนตัว เขาฆ่า…และฆ่า…และฆ่า…อย่างเลือดเย็น เขาสอนให้ทหารของเขาโหดเหี้ยมไร้ความปรานี และเชื่อว่าความเมตตาคือความอ่อนแอ
ภาพสุดท้าย คือภาพที่เขาสามารถสังหารศัตรูคู่แค้นได้สำเร็จ แต่ในวินาทีแห่งชัยชนะนั้นเอง เขากลับไม่รู้สึกถึงความสุขหรือการปลดปล่อยเลยแม้แต่น้อย มีเพียงความว่างเปล่าที่น่าสะพรึงกลัวยิ่งกว่าเดิม เขาได้ใช้ชีวิตทั้งชีวิตเพื่อเป้าหมายเดียว และเมื่อเป้าหมายนั้นจบลง…ชีวิตของเขาก็หมดความหมายไปด้วย เขาตายไปในสนามรบด้วยหัวใจที่ด้านชาและแหลกสลาย ไฟแห่งโทสะได้แผดเผาทุกสิ่ง…รวมทั้งตัวของเขาเอง
เรื่องเล่าของท่านนักพรต: ผู้หลงทางในแสงสว่าง เรื่องราวสุดท้ายคือเรื่องที่ละเอียดอ่อนและซับซ้อนที่สุด ภาพในกระจกฉายให้เห็นชายหนุ่มผู้เบื่อหน่ายในทางโลก เขาเห็นความทุกข์และความไม่จีรังของชีวิต จึงได้สละทุกสิ่งออกบวชเป็นนักพรตด้วยเจตนาอันบริสุทธิ์
เขาบำเพ็ญตบะอย่างยิ่งยวด ทรมานร่างกายด้วยวิธีการต่างๆ เพราะเชื่อว่านั่นคือหนทางแห่งการชำระบาป เขาอดอาหารจนร่างกายซูบผอม ยืนขาเดียวกลางแดดเป็นเวลานาน และได้รับความเคารพศรัทธาจากผู้คนมากมายในฐานะ “ผู้ทรงศีล”
แต่เบื้องหลังการบำเพ็ญเพียรนั้น “กิเลส” ที่ละเอียดอ่อนที่สุดได้ค่อยๆ ก่อตัวขึ้นในใจของเขาอย่างเงียบเชียบ นั่นคือ “มานะ” หรือความถือตัว และ “ทิฏฐิ” หรือความยึดมั่นในความเห็นของตนเอง เขามองว่าหนทางของเขาประเสริฐกว่าใครๆ และเริ่มดูแคลนผู้ที่ยังคงใช้ชีวิตอยู่ในทางโลก เขาสั่งสม “บุญ” แต่ในขณะเดียวกันก็สั่งสม “อัตตา” ไปด้วย
ภาพสุดท้าย คือภาพที่เขาสิ้นลมหายใจลงอย่างสงบท่ามกลางหมู่ศิษย์ ด้วยความเชื่อมั่นว่าตนกำลังจะไปสู่พรหมโลกอันเป็นทิพย์ แต่บัดนี้…เขากลับต้องมายืนอยู่ ณ ทางสามแพร่งแห่งนี้…สับสนและไม่เข้าใจว่าเหตุใดบุญบารมีที่เขาสั่งสมมาทั้งชีวิต จึงยังไม่สามารถนำพาเขาไปสู่การหลุดพ้นได้อย่างแท้จริง “โมหะ” หรือความหลงในทางปฏิบัติ ได้นำเขามาสู่ทางตันที่ดูเหมือนจะสว่างไสวที่สุด
ฉากที่สาม: ทางเลือกและบทเรียน
เมื่อเรื่องราวของทั้งสามได้ฉายจบลง คุณตาชีปะขาวก็ได้ชี้ไปยังทางสามแพร่งที่ทอดยาวออกไปเบื้องหน้า
ทางสายซ้าย: สู่หุบเขาแห่งการชดใช้ เส้นทางนี้ทอดลึกลงไปสู่หุบเขาที่มืดมิดและหนาวเหน็บ นี่คือเส้นทางสำหรับผู้ที่ยังมีหนี้กรรมหนักที่ต้องชดใช้ สำหรับ ท่านเศรษฐี และ ท่านแม่ทัพ เส้นทางนี้คือจุดหมายที่หลีกเลี่ยงไม่ได้ พวกเขาต้องเดินทางลงไปเพื่อชดใช้ผลแห่งกรรมที่เกิดจากความโลภและความโกรธ แต่คุณตาชีปะขาวได้มอบบทเรียนสุดท้ายให้แก่พวกเขาว่า แม้ในดินแดนที่มืดมิดที่สุด หากวันใดที่ระลึกถึงกุศลกรรมที่เคยทำได้แม้เพียงเล็กน้อย วันนั้นก็ยังมีโอกาสที่จะพ้นจากความทุกข์ได้
ทางสายขวา: สู่สรวงสวรรค์ที่ยังไม่สิ้นสุด เส้นทางนี้ทอดยาวขึ้นไปสู่ยอดเขาที่สว่างไสวและเต็มไปด้วยทิพยสมบัติ นี่คือเส้นทางสำหรับผู้ที่ได้สั่งสมบุญบารมีไว้มาก สำหรับ ท่านนักพรต เส้นทางนี้คือจุดหมายที่เขาสมควรจะได้รับ แต่คุณตาชีปะขาวกลับตั้งคำถามที่สั่นสะเทือนจิตใจของท่านนักพรตอย่างรุนแรง…
ทางสายกลาง: เส้นทางที่มองไม่เห็น “แล้วยังมีทางอื่นอีกหรือไม่?” ท่านนักพรตเอ่ยถามด้วยความสงสัย
คุณตาชีปะขาวชี้ไปยังพื้นที่ว่างเปล่าที่อยู่ระหว่างทางทั้งสองสาย “ยังมีอีกหนึ่งเส้นทาง…เส้นทางที่ไม่ได้นำไปสู่ที่ใด แต่คือการ ‘สิ้นสุด’ การเดินทาง…คือการก้าวออกจากแผนที่โดยสิ้นเชิง…คือ นิพพาน”
ท่านนักพรตตื่นตระหนก…เขาเชื่อมาตลอดว่าพรหมโลกคือจุดหมายสูงสุด แต่คุณตาชีะขาวได้อธิบายว่า แม้แต่สวรรค์หรือพรหมโลกก็ยังคงอยู่ใน “วัฏสงสาร” ยังคงอยู่ภายใต้กฎแห่งอนิจจัง เมื่อบุญหมดก็ต้องกลับมาเวียนว่ายตายเกิดอีก การยึดติดใน “บุญ” ก็ยังคงเป็นความยึดติดอยู่วันยังค่ำ
ณ วินาทีนั้นเอง…ท่านนักพรตก็ได้ “เห็น” เป็นครั้งแรก ท่านเห็น “โซ่ทองคำ” ที่งดงามที่สุด…และหนักที่สุด…ซึ่งก็คือ “ตัวตน” ของท่านในฐานะ “ผู้มีบุญ”… “ผู้บริสุทธิ์”… “ผู้ประเสริฐ”… ท่านได้ยึดมั่นถือมั่นในความดีของตนเองจนกลายเป็นกรงขังที่มองไม่เห็น
แล้วท่านก็ตัดสินใจ…ท่านเลือกที่จะไม่เดินไปบนทางสายขวา ท่านเลือกที่จะอยู่ ณ ทางสามแพร่งแห่งนี้ต่อไป เพื่อบำเพ็ญเพียรในหนทางที่ถูกต้อง…เพื่อละวางแม้กระทั่ง “ความดี”…เพื่อก้าวไปสู่ “ความว่าง” อันเป็นอิสระอย่างแท้จริง
บทสรุป: ทางสามแพร่งในใจเรา
เรื่องราวของสามนักเดินทางอาจจะจบลง ณ ชุมทางแห่งวิญญาณ…แต่เรื่องราวของเรา…เพิ่งจะเริ่มต้นขึ้น
หนังสือ “ทางสามแพร่ง” ไม่ได้พาเราไปท่องเที่ยวดินแดนปรโลกเพื่อความบันเทิง แต่กำลังพาเราเดินทางกลับเข้ามาสู่ “ทางสามแพร่ง” ที่เกิดขึ้นใน “ใจ” ของเรา…ในทุกขณะจิต
- ทุกครั้งที่เราต้องเลือกระหว่างความซื่อสัตย์กับผลประโยชน์…นั่นคือทางสามแพร่งของท่านเศรษฐี
- ทุกครั้งที่เราต้องเลือกระหว่างการให้อภัยกับการแก้แค้น…นั่นคือทางสามแพร่งของท่านแม่ทัพ
- ทุกครั้งที่เราทำความดีแล้วเผลอภาคภูมิใจในความดีของตน…นั่นคือทางสามแพร่งของท่านนักพรต
หนังสือเล่มนี้คือ “กระจกเงา” ที่สะท้อนให้เราเห็นว่า “กรรม” ไม่ใช่โชคชะตาที่ถูกกำหนดไว้ล่วงหน้า แต่ “กรรม” คือ “ทางเลือก” ของเราในปัจจุบันขณะนี้เอง เราคือผู้ที่กำลังเขียนบทละครแห่งชีวิต และเรามีอำนาจที่จะเลือกได้เสมอว่าจะให้ตัวละครของเราเดินไปในทิศทางใด
คุณตาชีปะขาวอาจจะเป็นเพียงตัวละครในหนังสือ…แต่ “ปัญญา” ที่ท่านมอบให้ คือสิ่งที่เราทุกคนสามารถปลุกให้ตื่นขึ้นมาในใจของเราได้
การเดินทางบนหน้ากระดาษได้สิ้นสุดลงแล้ว…แต่การเดินทางที่แท้จริงของท่าน…เพิ่งจะเริ่มต้นขึ้น ขอให้ท่านจงกางแผนที่ฉบับนี้ออก แล้วเริ่มต้นสำรวจ “ทางสามแพร่ง” ในใจของท่านเอง…และขอให้ท่านจงเป็นผู้เลือกเส้นทางที่นำไปสู่ความสงบสุขอันเป็นอิสระ…ด้วยสติและปัญญาของท่านเอง
Download หนังสือฟรี “ทางสามแพร่ง: วิบากกรรม ที่คุณต้องเลือกเอง”
พิพัฒน์ธรรม หนังสือธรรม 
ใส่ความเห็น