เขียนโดย พิพัฒน์ธรรม
ตะวันบ่ายคล้อย สาดแสงร้อนระอุลงมายังพื้นคอนกรีตของ “ตรอกอุดมสุข” อย่างไม่ปรานี ไอความร้อนระเหยขึ้นจากพื้นถนนที่แตกระแหง ปะปนกับกลิ่นเหม็นเปรี้ยวจางๆ จากกองขยะที่มุมตรอก กลิ่นน้ำมันทอดซ้ำจากร้านของป้าใจ และกลิ่นสุราจางๆ ที่ลอยอ้อยอิ่งมาจากบ่อนพนันซึ่งเปิดทำการตั้งแต่ก่อนเที่ยงวัน ชื่อ “อุดมสุข” ที่ติดอยู่บนป้ายสังกะสีเก่าคร่ำคร่าตรงปากทางเข้า ดูเหมือนจะเป็นคำล้อเลียนที่เจ็บแสบที่สุดสำหรับวิถีชีวิตของผู้คน ณ ที่แห่งนี้
ที่นี่คือจักรวาลย่อส่วนของความทุกข์ที่เราทุกคนต่างคุ้นเคย คือภาพสะท้อนของชีวิตที่ขับเคลื่อนด้วยความโลภ ความโกรธ และความหลง ที่ซึ่งทุกชีวิตต่างดิ้นรนไปตามยถากรรมในวงจรที่ดูเหมือนจะไม่มีวันสิ้นสุด แต่จะเป็นอย่างไรถ้าหากการมาถึงของพระภิกษุชราเพียงรูปเดียว จะสามารถจุดประกายไฟแห่งการเปลี่ยนแปลงที่ยิ่งใหญ่กว่าเปลวไฟใดๆ ที่เคยเผาผลาญตรอกแห่งนี้?
นวนิยายเชิงธรรมะ “ถนนสายชีวิต” โดย พิพัฒน์ธรรม คือการเดินทางอันน่าทึ่งที่จะพาเราเข้าไปสำรวจชีวิตของผู้คนในตรอกอุดมสุขแห่งนี้ เพื่อค้นพบว่าแม้ในดินแดนที่ดูเหมือนจะสิ้นหวังที่สุด เมล็ดพันธุ์แห่งความดีงามก็ยังสามารถงอกงามขึ้นได้เสมอ มันไม่ใช่เรื่องราวของอภินิหาร แต่เป็นเรื่องราวของ “กฎแห่งกรรม” ที่ทำงานอย่างตรงไปตรงมา และเป็นบทพิสูจน์ว่าแสงสว่างที่แท้จริงนั้น ไม่ได้มาจากภายนอก แต่อยู่ภายในใจของเราทุกคน
บทความนี้จะทำหน้าที่เป็น “คนเดินเรื่อง” นำพาท่านเข้าไปสัมผัสกับกลิ่นอายและจิตวิญญาณของ “ถนนสายชีวิต” แห่งนี้ และท้ายที่สุด ขอเชิญชวนให้ท่านดาวน์โหลดหนังสือเล่มนี้ซึ่งผู้เขียนได้มอบให้เป็นธรรมทานในรูปแบบ e-book ที่สามารถดาวน์โหลดได้ฟรี เพื่อเริ่มต้นการเดินทางบนถนนสายชีวิตของท่านเอง
ตรอกอุดมสุข: ระบบนิเวศแห่งความเสื่อม
เรื่องราวเปิดฉากขึ้นด้วยการแนะนำให้เรารู้จักกับระบบนิเวศของตรอกอุดมสุข ที่ซึ่งทุกชีวิตล้วนเชื่อมโยงกันด้วยสายใยแห่งผลประโยชน์และความทุกข์
- ป้าใจ หญิงวัยกลางคนเจ้าของร้านข้าวแกงเล็กๆ คือจุดพักสายตาเพียงแห่งเดียวที่ดูจะสงบนิ่งที่สุด นางคือผู้เฝ้าสังเกตการณ์ความรุ่งเรืองและล่มสลายในแต่ละวันของตรอกแห่งนี้ด้วยสายตาที่เหม่อลอย
- ริน หญิงสาวจากร้าน “อุดมเสน่หา คาราโอเกะ” คือตัวแทนของความฝันที่แตกสลาย เสียงเพลงของนางที่เคยหวานใส บัดนี้กลับแหบโหยและว่างเปล่า ราวกับกำลังท่องบทสวดส่งวิญญาณของตัวเองในทุกค่ำคืน
- เมฆ เด็กหนุ่มผู้มีความโกรธแค้นต่อโลกทั้งใบเป็นดั่งลมหายใจเข้าออก เขาคือผลผลิตโดยตรงจากความเสื่อมโทรมของตรอกแห่งนี้ พ่อแม่ของเขาหมดเนื้อหมดตัวไปกับบ่อน และทิ้งเขาให้เติบโตขึ้นมาตามลำพังด้วยความรู้สึกเกลียดชัง
- และ ณ จุดสูงสุดของห่วงโซ่อาหาร คือ เถ้าแก่ทรงพล ชายวัยกลางคนผู้กุมอำนาจที่แท้จริงของตรอกแห่งนี้ไว้ในมือ และ เสี่ยหมง มือขวาคนสำคัญผู้เป็นดั่งเขี้ยวเล็บที่พร้อมจะขย้ำทุกคนที่ขวางทาง
ชีวิตในตรอกอุดมสุขดำเนินไปตามวงจรที่ซ้ำซากจำเจ ปกครองด้วยกฎของความกลัวและความโลภ จนกระทั่งวันหนึ่ง… ทุกอย่างก็เริ่มเปลี่ยนแปลงไป
แสงแรกอรุณ ณ วัดร้างท้ายตรอก: การมาถึงของความสงบ
ณ สุดปลายของตรอก มี “วัดร้าง” ที่ถูกทิ้งร้างมานานหลายสิบปี จนกลายเป็นแดนสนธยาที่ไม่มีใครกล้าเฉียดเข้าไปใกล้ แต่ในรุ่งอรุณของวันหนึ่ง ได้บังเกิดเสียงที่ไม่มีใครเคยได้ยินมาก่อน…เสียงของการกวาดใบไม้แห้ง
ภาพของ
หลวงตาสมถะ พระภิกษุชรารูปหนึ่งที่กำลังก้มหน้าก้มตากวาดลานวัดอย่างสงบเสงี่ยม ได้กลายเป็นจุดเริ่มต้นของการเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่ ท่านไม่ได้เทศนาสั่งสอน ไม่ได้แสดงอิทธิฤทธิ์ปาฏิหาริย์ กิจของท่านมีเพียงการ “ปัดกวาด” ทั้งสถานที่และจิตใจของตนเองให้สะอาด
การปรากฏตัวของท่านได้สร้างแรงกระเพื่อมที่แตกต่างกันออกไปในใจของแต่ละคน
- สำหรับ ป้าใจ ภาพความสงบเย็นของหลวงตาได้ปลุกศรัทธาที่หลับใหลอยู่ในใจของนางให้ตื่นขึ้น การตัดสินใจวิ่งไปใส่บาตรข้าวสวยเพียงทัพพีเดียวของนางในวันนั้น ได้กลายเป็นจุดเริ่มต้นของการสร้างบุญกุศลที่ยิ่งใหญ่
- สำหรับ เมฆ เขามองว่าเป็นการกระทำที่ “ขยันผิดที่ผิดทาง” และไร้ประโยชน์
- สำหรับ ริน ภาพความบริสุทธิ์ของหลวงตาได้สะท้อนให้เห็นถึงความสกปรกโสมมในชีวิตของตัวเองจนเจ็บปวด
และแล้ว “วันแห่งความหวังลมๆ แล้งๆ” ก็มาถึง…วันหวยออก
ตัวเลขในสายลม และลาภที่เผาใจ
เรื่องราวได้พาเราดำดิ่งลงไปสำรวจจิตใจของผู้คนที่ฝากชีวิตไว้กับตัวเลข
น้าสมร หญิงวัยกลางคนที่จมอยู่ในหนี้สิน ได้ทุ่มสุดตัวไปกับการตีเลขจากความฝันและความเชื่อจากต้นไทรศักดิ์สิทธิ์ เมื่อความหวังทั้งหมดพังทลายลง นางจึงตัดสินใจแสวงหาที่พึ่งสุดท้าย…หลวงตาสมถะ
นางและเพื่อนๆ ได้เข้าไปขอ “ตัวเลขตรงๆ” จากหลวงตา แต่สิ่งที่ท่านมอบให้กลับเป็นธรรมเทศนาเรื่อง
“อริยทรัพย์ 7 ประการ” ทรัพย์อันประเสริฐที่โจรปล้นก็ไม่ไป ไฟไหม้ก็ไม่หมด
แต่ด้วยดวงจิตที่ถูกความโลภและโมหะครอบงำ พวกนางกลับไม่เข้าใจในสัจธรรมนั้น และได้นำคำสอนของท่านมา “ตีความ” เป็นปริศนาธรรม…
- ต้นไม้ใหญ่ 1 ต้น… อยู่มาเป็น ร้อย (00) ปี… มี ศีล 5 เป็นรากแก้ว… ความสุขที่แท้จริงมีเพียง หนึ่งเดียว!
“150!” คือตัวเลขที่น้าสมรตีความออกมาด้วยความเชื่อมั่นอันแรงกล้า
และแล้วปาฏิหาริย์ (หรือโชคร้าย) ก็เกิดขึ้น… หวยงวดนั้นออกเลขท้ายสามตัว
“150” จริงๆ!
ชัยชนะของน้าสมรได้สั่นสะเทือนไปทั่วทั้งตรอก นางกลายเป็น “เศรษฐีนี” คนใหม่ในบัดดล แต่ “ลาภที่ได้มาโดยง่าย ก็เปรียบดังการดื่มน้ำทะเลแก้กระหาย ยิ่งดื่มก็ยิ่งเค็ม ยิ่งดื่มก็ยิ่งกระหายไม่สิ้นสุด” เงินที่ได้มาไม่ได้นำมาซึ่งความสงบสุข แต่กลับนำมาซึ่งความหวาดระแวง ความอิจฉาริษยา และที่สำคัญที่สุด…มันได้ไปจุดไฟแห่งความโกรธแค้นขึ้นในใจของเสี่ยหมงและเถ้าแก่ทรงพล ผู้ต้องสูญเสียเงินก้อนใหญ่จากเหตุการณ์ครั้งนี้
เมื่อความมืดแตกแยก และเปลวไฟในราตรี
ความพ่ายแพ้ในครั้งนี้ได้สร้างรอยร้าวที่ไม่อาจประสานได้ระหว่างเถ้าแก่ทรงพลผู้สุขุมและมองการณ์ไกล กับเสี่ยหมงผู้บ้าคลั่งและมุทะลุ
- เถ้าแก่ทรงพล มองว่าการทำร้ายพระเป็นเรื่องใหญ่ที่จะนำความพินาศมาสู่ธุรกิจทั้งหมด เขาเสนอให้ใช้ความโลภล่อให้คนกลับมาตายรังด้วยตัวเอง
- เสี่ยหมง กลับมองว่านี่คือการประกาศสงคราม และต้องใช้ “กฎของความกลัว” เพื่อสั่งสอนให้ทุกคนรู้ว่าใครคือเจ้าของที่แท้จริง
เมื่อความมืดแตกแยก…โศกนาฏกรรมก็ได้เริ่มต้นขึ้น
ในค่ำคืนที่เงียบสงัด เสี่ยหมงและลูกน้องได้ลงมือจุดไฟเผาร้านข้าวแกงของป้าใจเพื่อเป็นการ “สั่งสอน” แต่แล้วสิ่งที่ไม่คาดฝันก็เกิดขึ้น…ลมกระโชกแรงได้พัดพาสะเก็ดไฟไปตกบนหลังคาเพิงสังกะสีของย่าสาและน้องต้อมที่อยู่ติดกัน!
เพิงที่ทำจากเชื้อไฟอย่างดีได้กลายเป็นเตาเผาขนาดมหึมาในพริบตา ในขณะที่ทุกคนกำลังยืนช็อกและทำอะไรไม่ถูก
เมฆ เด็กหนุ่มที่ทุกคนเคยดูแคลน กลับเป็นคนเดียวที่รวบรวมความกล้าหาญวิ่งฝ่าทะเลเพลิงเข้าไปช่วยชีวิตสองย่าหลานออกมาได้อย่างหวุดหวิด!
ค่ำคืนนั้น…เปลวไฟแห่งโทสะของคนพาล ได้แผดเผาทุกสิ่งทุกอย่างจนวอดวาย แต่ในขณะเดียวกัน มันก็ได้เผาทำลายกำแพงแห่งความเฉยชาและความเห็นแก่ตัวในใจของชาวตรอกอุดมสุขลงจนหมดสิ้น เหลือทิ้งไว้เพียงความจริงอันเจ็บปวดของ “ความทุกข์” ที่บัดนี้ทุกคนได้มีส่วนร่วมเป็นเจ้าของอย่างเท่าเทียมกัน
หยดน้ำตาแห่งสังเวช และการเดินทางกลับบ้าน
แสงแรกของรุ่งอรุณได้เผยให้เห็นภาพความพินาศย่อยยับ แต่ท่ามกลางซากปรักหักพังนั้นเอง “น้ำใจ” ก็ได้เริ่มผลิบานขึ้น
- ริน ผู้หญิงจากร้านคาราโอเกะ ได้ก้าวออกมาดูแลน้องต้อมที่ขวัญเสีย เป็นครั้งแรกในรอบหลายปีที่นางได้ทำบางสิ่งจากหัวใจที่แท้จริง
- ชาวบ้านที่เคยต่างคนต่างอยู่ ได้หลั่งไหลกันนำข้าวของมาช่วยเหลือผู้ประสบภัย
- หลวงตาสมถะ ไม่ได้เทศนาสั่งสอน แต่ท่าน “ลงมือทำ” ท่านเช็ดหน้าเช็ดตาให้ผู้ประสบภัย และบรรจงทายาให้เมฆ วีรบุรุษจำเป็นผู้บาดเจ็บ
และแล้ว เถ้าแก่ทรงพล ก็ปรากฏตัวขึ้น เขามาเพื่อประเมินความเสียหายทางธุรกิจ แต่ภาพที่เขาเห็นกลับสั่นสะเทือนบางสิ่งที่อยู่ลึกกว่านั้น เขาเห็นภาพของชุมชนที่กำลังเยียวยากันและกันด้วยความเมตตา…ชุมชนที่เขาเคยควบคุมด้วยความกลัวและความโลภ บัดนี้กำลังรวมตัวกันเป็นหนึ่งเดียวด้วยพลังที่เขาไม่เคยรู้จักมาก่อน
วินาทีนั้นเอง…ความรู้สึกที่เรียกว่า
“สังเวช” ก็ท่วมท้นขึ้นมาในใจของเขา มันคือความสลดใจอย่างสุดซึ้งต่อสภาวะที่ตนเองเป็นอยู่ เขาได้เห็นวงจรแห่งกรรมที่น่าสะพรึงกลัว…และตระหนักว่าเขาคือผู้สร้างระบบนิเวศแห่งความชั่วร้ายนี้ขึ้นมา
ในที่สุด…เถ้าแก่ทรงพลก็ได้เดินทางกลับไปยังตรอกอุดมสุขอีกครั้ง ไม่ใช่ในฐานะ “เถ้าแก่” แต่ในฐานะคนธรรมดาที่หลงทาง เขาได้คุกเข่าลงกราบหลวงตาสมถะ และเอ่ยถามด้วยเสียงที่สั่นเครือที่สุดในชีวิต:
“พระอาจารย์…พระอาจารย์พอจะมีทาง…ให้ผมได้เดินทางกลับบ้านไหมครับ?”
“บ้าน” ที่เขาหมายถึง ไม่ใช่คฤหาสน์หลังใหญ่ แต่คือความสงบสุขในใจที่เขาไม่เคยได้สัมผัส
ต้นกล้าแห่งถนนสายชีวิต และรอยธรรมที่ยังคงอยู่
การเดินทางกลับบ้านของเถ้าแก่ทรงพล คือการชดใช้ในสิ่งที่ตนได้ร่วมสร้างมา เขาได้บริจาคเงินก้อนใหญ่โดยไม่ประสงค์ออกนาม เพื่อช่วยเหลือผู้ประสบภัยและฟื้นฟูชุมชน
เงินก้อนนั้นไม่ได้ถูกใช้เพื่อสร้างตึกรามบ้านช่องขึ้นมาใหม่เพียงอย่างเดียว แต่ได้ถูกนำมาจัดตั้ง
“กองทุนการศึกษาถนนสายชีวิต” เพื่อสร้าง “คน” และสร้างอนาคตที่ดีกว่าให้แก่เด็กๆ ในตรอก
ชีวิตใหม่ได้ผลิบานขึ้นอย่างแท้จริง…
- ครัวกลางถนนสายชีวิตได้ถือกำเนิดขึ้น
- เมฆได้เปิดร้านซ่อมมอเตอร์ไซค์และกลายเป็นที่พึ่งของทุกคน
- รินได้กลายเป็น “ครูอาสา” สอนการบ้านให้เด็กๆ
และแล้วเช้าวันหนึ่ง…หลวงตาสมถะก็ได้จากไปอย่างเงียบเชียบ ท่านไม่ได้ทิ้งอะไรไว้เลยนอกจาก “ไม้กวาดทางมะพร้าว” ด้ามเก่า และข้อความสั้นๆ ที่เขียนไว้บนแผ่นกระดาษ:
“ธรรมะไม่ได้อยู่ในตัวอาตมา…แต่อยู่ในกาย วาจา และใจของพวกโยมทุกคนแล้ว” “เมื่อธรรมะอยู่ในใจ…จะมองไปทางใดก็เห็นครูบาอาจารย์…”
“จงเดินทางต่อไป…ด้วยความไม่ประมาทเถิด”
ท่านได้จากไปแล้ว…แต่ธรรมะของท่านยังคงอยู่ ผู้ชี้ทางได้เดินทางต่อไปแล้ว…แต่ “หนทาง” ที่ท่านได้ชี้ไว้ยังคงปรากฏอยู่อย่างชัดเจน ถนนสายนี้ได้รับการปัดกวาดจนสะอาดแล้ว…แต่มันยังคงเป็น “ถนนที่ยังต้องเดินทาง” ต่อไปทุกเมื่อเชื่อวัน ด้วยไม้กวาดที่เรียกว่า “สติ” และพลังใจที่เรียกว่า “ความไม่ประมาท”
Download หนังสือฟรี “ถนนสายชีวิต”
พิพัฒน์ธรรม หนังสือธรรม 
ใส่ความเห็น